Column

Slimme keuzes tegen vetrollen

Als ik in een zwak moment een Mars eet, blijven mijn ogen vaak schuldig hangen bij het gele balkje met de dikgedrukte hoeveelheden suiker, vet, zout en energie. ‘Eén reep bevat 228 kilocalorieën.’ In nog geen vier happen heb ik 11 procent van het caloriebudget verbruikt waar je volgens de Dagelijkse Voedingsrichtlijn recht op hebt. Tenminste, als je niet wilt dichtgroeien.

In de afgelopen vijf jaar heeft de Dagelijkse Voedingsrichtlijn, een initiatief van de Europese levensmiddelenindustrie, de lange lijst bijna onleesbare informatie op dozen, potjes en flessen gestroomlijnd. De belangrijkste voedingswaarden worden uit alle ingrediënten en E-nummers gelicht en in een keurig zichtbaar rijtje op de verpakking gezet.

Maar de echte verbetering zit in het feit dat de aantallen calorieën en grammen aan dagelijkse budgetten worden gerelateerd. Consumenten kunnen zo in één oogopslag de impact inschatten van het product dat ze in handen hebben. En weer terugzetten op het schap als de cijfers niet bevallen. Bijna 20 procent van mijn caloriebudget voor een bakje rijst? Die spendeer ik liever aan een fles rode wijn.

Zou zo’n systeem ook kunnen werken bij het verhelderen van de milieu-impact van producten en consumenten helpen bij het maken van slimme en duurzame keuzes? ‘Eén kalkoenroerbakschotel stoot 1,8 kilo CO2 uit; 10 procent van uw dagelijks CO2-budget.’

Dit is ook de vraag die consultant Carbon Trust en Coca Cola onderzoeken in hun whitepaper ‘Personal Carbon Allowances’. Daarin doen ze een dappere poging om het dagelijkse CO2-budget vast te stellen dat de planeet overeind en de westerse consument uit de gordijnen houdt. Daarnaast is in een kleine pilot onderzocht of zo’n persoonlijk budget – verdeeld in categorieën als voeding, reizen en energie – leidt tot beter inzicht en CO2-gewichtsverlies.

Conclusie: ook geïnformeerde consumenten hadden voor de pilot geen idee dat meer dan 60 procent van hun persoonlijke voetprint wordt veroorzaakt door wat ze eten en drinken en hun recreatieve activiteiten. Maar hun CO2-gewichtsverlies zwakte na drie weken alweer af. Een blik op de dieetindustrie laat zien wat de volgende stap zou kunnen zijn om toch succesvol gedrag te beïnvloeden.

Daar heeft de combinatie van voedingswaarden voor elk denkbaar merkproduct en de smart-phone tot een golf aan nieuwe hulpmiddelen in de strijd tegen de overtollige pondjes geleid. Met apps als Lose-It en Calorieteller heb je altijd je persoonlijke afvalcoach op zak. Die doelen stelt en bijhoudt waar je je caloriebudget aan besteedt. Die tips, recepten en schouderklopjes geeft. Die vertelt hoeveel chocola dat rondje Vondelpark waard is.

Misschien kan een Lose-Carbonapp consumenten ook zo pijnloos mogelijk van hun CO2-rolletjes afhelpen. Marketingmachine Coca Cola en CO2-expert Carbon Trust zouden geen slecht koppel zijn om die trein op gang te helpen.

De auteur is partner bij een duurzaam adviesbureau en te mailen op jacco.kroon@groenegolf.com