Mag ik uw drankpas zien, meneer?

Het is woensdagavond. Ik heb zin om naar de kroeg te gaan. Goedgemutst ga ik op pad. Wat schetst mijn verbazing, daar aangekomen, word ik bij de deur door een portier staande gehouden. „Mag ik uw drankpas zien, meneer?” vraagt hij.

Ik ben met stomheid geslagen. Wat krijgen we nou?

„Ja ziet u”, vervolgt hij, „u bent verplicht een drankpas te tonen, die aangeeft dat u bij deze besloten kroeg lid bent. U mag dan alleen in dit etablissement drie pilsjes drinken en niet meer.”

„De overheid heeft dit besloten om de met alcohol gepaard gaande calamiteiten tegen te gaan, zoals daar zijn: agressie, een miljoen verslaafden, lichamelijke en geestelijke aftakeling, gezinsontwrichtende taferelen, comagezuip, plus zo’n tweeduizend doden per jaar. Alcohol totaal uitbannen is het uiteindelijke doel. Alcohol is namelijk de meest giftige en dodelijke drug die we hebben.”

Ik antwoord verbouwereerd: „Dan is hier dus duidelijk sprake van een dubbele moraal. Van cannabis genieten, driftig gestimuleerd door een alom aanwezige reclame, mag wél? Terwijl de mensen daar notabene vredelievend, vrolijk en vriendelijk van worden. Zij weten vaak beter te relativeren, hebben meer medeleven met mensen individueel of collectief. Ook verkrijgen zij bewust of onbewust, een beter inzicht in zichzelf, hun bestaan en de wereld waarin zij leven. Bovendien is een tevreden roker geen onruststoker en gaat er ook nog eens niemand dood door cannabisgebruik! En dat mag allemaal wel! Daar heb je geen pas voor nodig? Het is een schande! Wat een wereld.”

Doede de JongBiologisch wietkweker, Appelscha