Ik zat op een wolk en zweefde omhoog

Karl Chromik (Duitsland, 1922)

„Alles was opeens zwart. Ik had geen pijn maar voelde iets op mijn borst. Ik hoorde een vriend zeggen: ‘Karl gaat het niet redden’. Ik kreeg een visioen. Ik zat op een wolk en zweefde omhoog. Ik hoorde harpmuziek en zag sterren en een poort. Toen was het weg en kwam ik bij. Ik had tien weken in coma gelegen. Het gebeurde op mijn verjaardag, 28 november 1942 tussen de rivier de Don en Stalingrad. We wilden ervandoor gaan, maar we waren omsingeld door de Russen. Ik ben zwaar gewond geraakt en blind geworden door splinters, ik weet niet waarvan.”