Boycot niet alleen het EK, maar ook het Songfestival

Azerbeidzjan organiseert 22 tot en met 26 mei het Eurovisie Songfestival. De mensenrechten en de vrijheid van meningsuiting worden er systematisch geschonden.

Toen ik acht jaar oud was, keek ik voor het eerst naar het Eurovisie Songfestival. Het was een heerlijk avondje waarin liedjes in andere talen op televisie voorbijkwamen. Het feit dat heel Europa tegelijk naar hetzelfde programma keek, had voor mij iets magisch. De winnaar van de avond was de Joegoslavische band Riva. Dubbel zo magisch voor mij, want elke zomer reden we met de auto door Joegoslavië om in Turkije op vakantie te kunnen gaan. Ik kende het land dus goed en was erg blij voor de Joegoslaven. Mijn moeder was minder content met deze overwinning. „Dat land is niet democratisch”, zei ze. Ik wilde meteen weten waarom en ze vertelde me over de autoritaire regering van het land. Het jaar daarop werd het festival georganiseerd in Zagreb en keken we weer; met uitzondering van mijn moeder.

Tegenwoordig blijf ik niet meer thuis voor het Eurovisie Songfestival. Het programma is een kopie geworden van de vele talentenjachten op tv en Nederland wint nooit. Echter, deze week was ik ineens weer in het festival geïnteresseerd. Op internet werd ik geconfronteerd met bloedige beelden uit Azerbeidzjan, het land dat het liedjesfestijn deze maand organiseert. Al sinds zijn onafhankelijkheid wordt deze oliestaat dictatoriaal bestuurd. De mensenrechten en de vrijheid van meningsuiting worden er systematisch geschonden. Azerbeidzjaanse journalisten zijn bijvoorbeeld niet vrij. In april filmden de journalisten Idrak Abbasov, Adalat Abbasov en Günay Musayeva hoe medewerkers van het staatsoliebedrijf een illegale sloop van een woonwijk uitvoerden. Op de plek, een buitenwijk van Baku, moeten huizen wijken voor een boortoren. Toen de journalisten opnames maakten, viel een groep agenten hen aan. Idrak werd zo vaak geslagen en geschopt dat hij zijn bewustzijn verloor. Adalat brak een van zijn ribben en Günay werd in haar buik geslagen en aan haar haren weggesleept.

Het voorval in april laat zien dat er in Azerbeidzjan weinig persvrijheid te bespeuren is, laat staan dat de mensenrechten er worden nageleefd. Het land vertoont grote overeenkomsten met Oekraïne dat deze zomer het EK organiseert en nu te maken heeft met zware Europese druk. Bestuurders in de EU- en Nederland dreigen het EK niet te bezoeken als de situatie van de gevangen en mishandelde oppositieleider Julia Timosjenko niet verbetert. Een land dat bij Europa wil horen, moet de Europese waarden zoals mensenrechten respecteren, zo is de gedachte. Daarom moeten we ook een daad stellen bij het regime in Azerbeidzjan. Het zou Nederland sieren als onze inzending naar het festival wordt ingetrokken. Zo zeggen we tegen Azerbeidzjan: een land dat het Eurovisie Songfestival wil organiseren en dus bij Europa wil horen, moet ook Europese waarden zoals persvrijheid respecteren. Een ‘heerlijk televisieavondje’ ten spijt.