Bij Chakib op de scooter door Slotermeer

De Wijksafari Slotermeer voert deelnemers naar een buurt die ze niet kennen, bij bewoners op bezoek. Gassan Jawad serveert een flink bord pasta, op z’n Libanees.

Het begint met een mysterieus telefoontje. Of ik me morgen stipt om één uur wil melden op een adres in Bos en Lommer. Aanbellen bij Jawad, tweede bel van boven. Niet te laat komen. En o ja, wat is mijn lievelingskleur? Heb ik niet. „Blauw”, zeg ik.

Ik ben in Bos en Lommer nooit verder gekomen dan Podium Mozaïek. Dat geldt voor veel Amsterdammers, meent actrice/theatermaker Adelheid Roosen. Daarom organiseert zij, met haar gezelschap Female Economy en vrouwenplatform Zina, nu voor de tweede keer een ‘Wijksafari’ in Nieuw-West. Opdat deelnemers die wijk, haar bewoners en elkaar beter kunnen leren kennen.

De safari begint voor mij al voor de officiële aanvang. Verbazingwekkend hoe je kunt verdwalen in de stad die je dacht te kennen. Dat je vervolgens de weg moet vragen aan stadgenoten die geen Nederlands of Engels spreken, maar die er, heel behulpzaam, twee adviseurs bij halen: een buurman die de wijk goed kent, en een winkelier die kan vertalen. Ik kom precies op tijd.

In de woning van Jawad doet de Syrische kunstenaar Shahin Abdallah (33) open. In de krappe woonkamer, Arabische televisie aan, wacht de rest van het gezelschap. We beginnen met een flink bord pasta, op z’n Libanees. Recept van onze gastheer: Gassan Jawad (60). Dit is zijn huis, en hij heeft Abdallah voor de duur van het project ‘geadopteerd’. Wij treffen Jawad aan in zijn slaapkamer: babyblauwe muren (toeval?), dekbedovertrek met dolfijnen op het bed.

Want dat is hoe Roosen en de andere makers te werk gaan: ze treden in nauw contact met bewoners; voeren lange gesprekken, eten mee, worden kind aan huis. Hun ervaringen worden onderdeel van de tour. Bij ons resulteerde de adoptie in een geëmotioneerde dialoog in die piepkleine slaapkamer, een paar deelnemers noodgedwongen op bed.

Jawad, vriendelijke glimlach, open blik, vertelt zijn opmerkelijke levensverhaal. Hij werd mishandeld door zijn vader, en meldde zich op zijn zeventiende aan als strijder bij de PLO, omdat hij een eervolle manier zocht om dood te gaan. Dat mislukte, gelukkig. Hij begaf zich kort op het slechte pad (drugs), maar heeft dat afgezworen. Hij is twee keer gescheiden, en woont nu alleen in zijn flat. Ook Abdallah vertelt. Over het gebrek aan geestelijke vrijheid in Syrië. Over hoe de overheid jonge mensen van elk vermogen tot zelfstandig denken berooft. Hij wordt kwaad, raakt geëmotioneerd, verontschuldigt zich. Emmy (70) uit de groep: „Je hoeft geen sorry te zeggen. Het is goed dat je je verhaal vertelt.”

Buiten wachten tien scooterjochies ons op. Ik stap achterop bij Chakib (21), die mij vaderlijk beheerst door Slotermeer stuurt. Na die vrolijke tocht volgt al wandelend een reeks willekeurige bezoekjes en ontmoetingen, waarvan sommige wat minder interessant (Ellen ten Damme in een boerka die een Frans chanson zingt), en anderen ronduit spectaculair: de gigantische islamitische supermarkt Tanger aan het Plein ’40-’45. Daar moet voortaan elke Amsterdammer verplicht ten minste een keer boodschappen doen.

We praten met de Marokkaanse Fatima (54), die twee woonkamers heeft, een Nederlandse en een Marokkaanse. De eerste heeft haar voorkeur, want daar staat de tv. En we bezoeken de Antilliaanse Tessa (24), die sinds kort op zichzelf woont, en alles roze heeft geschilderd, houtwerk en muren incluis. Na een charmant scooterballet aan de Jan de Jonghkade eindigt de excursie aan lange tafels, met naanbrood en hummus. Jawad sluit af: „Wij zijn de bewoners van Slotermeer, en jullie zijn hier altijd welkom.” Ik neem me heilig voor ooit nog eens terug te komen.

Wijksafari Slotermeer. T/m 9 juni. Inl.: femaleeconomy.nl