Vrouwen zijn stupide aasgieren bij RTL 5

Is het vak Vrouwenstudies al wegbezuinigd op onze universiteiten? Zo nee, dan heb ik een urgent idee: een onderzoek naar de virulente vrouwenhaat bij de firma RTL 5. Na drie avonden langs deze zender zappen kan een onbevlekte kijker nauwelijks anders denken dan dat de vrouwsoort in Nederland een ergerniswekkende, biologisch onmogelijke maar zich door natuurlijke selectie toch steeds dominanter manifesterende kruising is tussen piranha’s en aasgieren; stupide, materialistisch, egoïstisch en bereid alles uit de weg te ruimen in ruil voor enkele seconden zendtijd. Met een dikke neus en lompe voeten door eeuwenoude culturen banjerend, zonder enige kennis of empathie. Seksegenoten afmaken, ten koste van alles.

In Shopping queens meten vijf vrouwen zich een outfit aan voor een plaats op een ooit gedroomde catwalk. Terwijl ze dit doen, buigen de anderen zich beurtelings over haar garderode. „Dit is de clown van de aflevering”, zegt de ene. „Zo dom dom dom”, zegt een andere. En dat zijn de mildste oordelen.

Vrouwenhaat kent vele vormen. Vroeger was het probleemveld tenminste overzichtelijk: men wond zich op over het tonen van de vrouw als lustobject. Dat probleem lijkt opgelost – de deelnemende vrouwen aan de serie Verliefd op Sterretje zijn allemaal sub-modaal aantrekkelijk. Dat maakt hun geflirt rond Tony, een licht-obese Mann ohne Eigenschaften (de bijnaam Sterretje droeg hij al tijdens zijn eerdere deelname aan Oh Oh Cherso) enigszins voorstelbaar. Twaalf van hen laten zich vrijwillig met Tony opsluiten om ter plekke naar zijn gunsten te dingen. Elke week stuurt hij er twee naar huis, dit keer omdat ze, tjeesus, ook al geen pannenkoeken konden bakken. En dat levert een gevecht op waarin niets wordt geschuwd: geschimp, beledigingen. Je ziet de zenderbazen kwijlend zitten wachten tot de meisjes elkaar echt in de haren vliegen.

Tony denkt echt dat het om hem gaat en niet om de camera. „Ik ben mezelf en ik weet dat ik hier gewaardeerd word.” Dat is al tragisch, maar de sleutelzin komt uit de mond van een van de deelneemsters over een lotgenote. „Ze doet het helemaal niet voor Tony, ze doet het omdat ze op de tv is!” Beter dan in deze paar woorden heb ik het tragische misverstand rondom het begrip reality-tv niet eerder verwoord gehoord.

Is er ooit onderzoek gedaan naar de gevolgen van al dit geziek en geëlleboog op de geestelijke volksgezondheid? Hoe ziet het mensbeeld er uit van tieners die met een dagelijkse dosis van dit getreiter worden opgevoed? In 1989 deed de commerciële omroep zijn intrede in Nederland en begon deze zondvloed van openbaar afzeiken. Is het een wonder dat het twintig jaar later nodig is een Dag tegen het Pesten te organiseren op de scholen?