theater

Koninginnenacht

Een vreemd allegaartje, dat is Koninginnenacht van Franz Wittenbrink bij het Nationale Toneel. Een geheel gezongen voorstelling met tien acteurs die nogal verschillen qua zangniveau, en 44 liedjes, variërend van pop tot klassiek en van carnavalskrakers tot hitparadestampers. Op de beste momenten gaan theatrale zeggingskracht, virtuoze taal en muzikale ontroering naadloos samen. Maar op de slechtste momenten doet de voorstelling denken aan een lokale editie van The Voice of Holland. Wittenbrink scheert geestig over de oppervlakte van zijn onderwerp: de Nederlandse ziel, maar diept de thematiek niet uit. Al zorgt de meerstemmige samenzang in het prachtige Maannacht (naar Schumanns Mondnacht) en het ijzingwekkende The cold song van Purcell tot slot wel voor kippenvel.

Inl.: nationaletoneel.nl

Grand Hotel

Dolende passanten zijn ze, in een groot Berlijns hotel – allemaal rijk of rijk geweest. Vicky Baum schreef in 1929 de befaamde roman Menschen im Hotel, die al een paar jaar later tot een beroemde Hollywoodverfilming leidde en pas enkele jaren geleden tot de Broadway-musical Grand Hotel: puntig gemonteerd, met dansante muziek die echo’s uit het interbellum oproept, en soms een beetje Kurt Weill. M-Lab maakt er, in een zaal van het somptueuze hotel The Grand in Amsterdam, een bezienswaardige Nederlandse versie van. Zo houdt regisseur Ursul de Geer melancholie en ironie mooi in evenwicht. En de door Koen van Dijk helder vertaalde scènes en songs schakelen moeiteloos van schilderachtig naar schril.

Inl.: m-lab.nl

De Bezetenen

Regisseur Arie de Mol transporteert bij Toneelgroep Maastricht Albert Camus’ toneelstuk De Bezetenen moeiteloos naar het materieel gepreoccupeerde nu. Zes jongelingen hangen in wisselende formaties doelloos op de designbank. Ze vullen de leegte in hun levens met filosofische kletspraat, vrijages, duels en het plannen van aanslagen; fantasie voor de een, ernst voor de ander. Zonder aandacht voor zaken van de geest (religie, kunst) hou je nihilistische of zelfs destructieve individuen over, toont De Mol. Als Nikolaj berouw toont over een misdaad, wordt hij door zijn vrienden weggewuifd. Hij smeekt om correctie, maar zij zijn enkel onverschillig. Dat is het grootste gevaar.

Inl.: toneelgroepmaastricht.nl

De gemene deler

In De gemene deler is Maarten van Roozendaal terug bij de basis: alleen op toneel, met zijn bluesy pianospel en geborsteld stalen stem met de roestige randen. Zijn liedjes verrassen, vermaken, ontroeren of ontregelen, omdat ze het antwoord schuldig blijven. Met De gemene deler beweegt Van Roozendaal zich meer in die richting, weg van de Grote Emoties, de kroegromantiek. Het is een peinzend programma, met een existentiële ondertoon. Soms kabbelt het daardoor een beetje, maar het kabbelt nog altijd op superieur niveau.

Inl.: maartenvanroozendaal.com