Rouw en verdriet zingend verwerkt

Vrede en verdriet, door het Nederlands Kamerkoor. Geh: 27/4 Pieterskerk Utrecht. Herh. 4/5. Radio 4: 4/5 21u. Inl. nederlandskamerkoor.nl ***

Het koorrepertoire dat voorziet in de behoefte om te rouwen, herdenken en de sterfelijkheid te memoreren, is onuitputtelijk. Cappella Amsterdam onderstreepte die overvloed al eens met een intrigerende reeks Requiem voor... Het Nederlands Kamerkoor komt in aanloop naar 4 mei met het fraaie programma Vrede en verdriet, waarin het rouwproces zich uitstrekt van pakweg 1600 tot 1994.

Een terugkerend muzikaal symbool blijkt daarbij het zuivere akkoord, dat zich telkens weer aan de meerstemmige kluwen weet te ontworstelen. Zo wordt in een aantal motetten van Carlo Gesualdo het dissonante web telkens rechtgetrokken, wat de zangers onder leiding van Peter Dijkstra devoot demonstreerden.

De vaste gastdirigent had meer moeite om de aan het koor toegevoegde blokfluiten en gamba’s tijdens Bachs Actus tragicus in het gareel te houden. Bariton Jasper Schweppe zong niettemin met soepel optimisme over het te verwachten paradijs.

Ook in Elégie pour les villes détruites van Ton de Leeuw wordt soms gepoogd om klagende uitroepen met een sonore klank te bezweren. Na een aangrijpend verstild Miserere Mei eindigt het in een eensgezind gezongen godsgeloof: een enerverende passage, iets te nuchter gebracht.

Wel sterk op dreef was men in de muzikale oorlogsverwerking van een Japanner en een Nederlander. Mizu o kudasai is een beklemmende hallucinatie van Hikaru Hayashi, waarin een smeekbede om water wordt gekoppeld aan de eeuwige onverschilligheid van stromende rivieren. En Rudolf Eschers Le vrai visage de la paix gelooft ondanks alles in de vrede, met aan het slot een fel stralend akkoord dat alle duisternis verdrijft.