Muziek die tijd en ruimte overbrugt

Café de Flore. Regie: Jean-Marc Vallée. Met: Vanessa Paradis, Kevin Parent, Hélène Florent. ***

Muziek speelt een belangrijke rol in het intrigerende Café de Flore van de Canadese filmmaker Jean-Marc Vallée (1963), die in 2005 al een arthousesuccesje boekte met het eveneens door muziek voortgedreven familiedrama C.R.A.Z.Y. Het duurt echter even voordat duidelijk wordt dat de titel van zijn nieuwste film Café de Flore niet slaat op het favoriete café van de dadaïsten in Parijs, maar op het gelijknamige klassieke Franse accordeondeuntje dat de afgelopen jaren in talloze loungeversies op de markt is gebracht.

Het zingt de hele film lang rond in het hoofd van de Canadese succes-dj Antoine, die in het Montréal van nu alles heeft wat het hartje van een man verlangt: een topbaan, twee prachtdochters en een blonde jongere vriendin.

Desondanks is Antoine nogal zwaar op de hand. Met zijn psychiater bespreekt hij de vraag of het mogelijk is dat een mens in zijn leven mogelijkerwijs wel twee ‘soulmates’ kan ontmoeten. Dat is zijn manier om te verwerken dat hij zijn jeugdliefde Carole wat al te hardvochtig terzijde heeft geschoven.

Carole is er slechter aan toe. Ze heeft vreemde dromen, bezoekt een medium en is depressief. En dan is er nog het verhaal van een jongetje met het syndroom van Down in het Parijs van de late jaren zestig dat ook al zo van Café de Flore houdt. Zijn juf op school heeft dezelfde langspeelplaat die Antoine veertig jaar later in zijn handen zal houden.

Muziek die tijd en ruimte kan overbruggen. Muziek als soundtrack voor een liefde. Dat über-romantische idee houdt Café de Flore lang fascinerend, vooral omdat de drie verhaallijnen plus flashbacks zo ritmisch en swingend gemonteerd zijn. Deze film danst. Maar denkt niet. Proberen het puzzeltje op te lossen is niet zo’n goed idee. Vallée schept sfeer, maar je kunt maar beter niet te diep duiken in de hints die de liefde al te religieuze en metafysische dimensies geven. Tenzij je ook dat romantisch vindt natuurlijk.