Bromfiets die zichzelf wegcijfert

I n Engeland gebeurt het. Elke straatsteen wordt drie maal omgekeerd en geschrobd, elke lantaarnpaal vier keer geschuurd, geverfd en gevernist. Alle alcoholisten zijn opgesloten en iedere bejaarde punk is naar de psychiater gestuurd. Alleen het gras wordt niet met groene pigmenten bestreken, zoals dat vier jaar geleden in Peking gebeurde. Engeland ligt helemaal op schema om de wereld te ontvangen op de Londense Olympiade.

De Britse atleten sluiten zich op in zuurstoftenten. Ze slapen de weidse slaap van de asceet. Ze eten, drinken, poepen op olympisch niveau, en ze slikken uitsluitend davitamon en kinderaspirines. Ze zijn er helemaal klaar voor.

Voor de Britse wielrenners was het wereldkampioenschap vorig najaar in Kopenhagen een soort van generale repetitie. Sprintkanon Cavendish moest het afmaken – en dat deed hij dan ook. Een speciaal voor hem ontwikkelde helm leverde een luchtweerstand van bijna nul op. Maanden voor het wereldkampioenschap waren beelden gemaakt van de Deense omloop – opdat de geselecteerde coureurs, verspreid over hotels in Europa en daarbuiten, op hun tablets, laptops en smartphones zich vast een beeld konden vormen van de te klaren klus. Ik moet zeggen dat het Engelse team die dag in Denemarken opereerde met een discipline die in de buurt kwam van het militaire stramien in een mierennest. Bewonderenswaardig en exceptioneel.

In Engeland gebeurt het, maar net niet helemaal. In een verlichte opwelling had het nationaal olympisch comité in Londen bedacht en besloten dat elke op doping betrapte atleet van het land voor de rest van zijn of haar leven uitgesloten moet worden van het allerheiligste op sportgebied, namelijk de Olympische Zomerspelen.

Maar zo verlicht en vanzelfsprekend zijn de zaken niet volgens het internationaal sporttribunaal CAS. In overeenstemming met de door alle beschaafde landen ondertekende code van het werelddopingagentschap WADA mag geen enkele sportbond zijn eigen wetten en wetjes formuleren. Het Verenigd Koninkrijk werd teruggefloten in zijn even zonnige als onbezonnen ijver.

Nu zou je denken dat een renner als David Millar heeft staan juichen bij de uitspraak van het CAS. De Schotse wielrenner liep in 2004 tegen de lamp, moest twee jaar brommen, en werkt sindsdien als een bezetene aan zijn rehabilitatie door als een missionaris een dopingvrije wielersport te bepleiten.

Maar hij heeft er niet zo veel zin meer in om straks in Londen „onder een wolk” te moeten koersen. Als vergeven al zo moeilijk is, waarom de vlag nog volgen. En zo uitzonderlijk was het nou ook weer niet wat hij in een bepaalde periode van zijn leven uitvrat. Eigenlijk was hij maar een kleine jongen op medisch gebied.

Op de WK in Kopenhagen was David Millar in de rol van de zichzelf wegcijferende bromfiets de belangrijkste man achter de regenboogtrui van Mark Cavendish. Ik vermoed dat Mark tegen de Britse bobo’s zal zeggen: Millar moet mee. En dan gaat Millar mee.