Vervelend om naar te luisteren

Klassiek

Kamermuziek van Philip Glass. Gehoord: 28/4 Melkweg Amsterdam.Glass: * / Fain, Meijer, Deutekom: ***

Philip Glass, geafficheerd als ‘een van de grootste componisten van deze tijd’, was eind jaren 60 een pionier van minimal music. Met eenvoudige tonale patronen en eindeloze herhaling als belangrijkste gereedschappen trok Glass c.s. ten strijde tegen avant-gardistische moeilijkdoenerij. Inmiddels noemt Glass zich een ‘classicist’, met Bach en Mozart als voorbeelden.

Ondanks een volle prijzenkast en dito werkenlijst rust de onlangs 75-jarige componist niet op zijn lauweren. Dit weekend was Glass voor twee concerten in de Melkweg, waar hij onder meer, samen met zijn protegé, de violist Tim Fain, een keuze uit zijn kamermuziek presenteerde.

Te beginnen met Mad Rush uit 1979, oorspronkelijk voor orgel, gespeeld door Glass zelf. De lelijke platte klank van de uitversterkte vleugel maakte het ad infinitum herhaalde arpeggiootje met variërende basnoot niet direct tot een genot voor het oor. Maar veel erger was dat het allerbelabberdst werd gespeeld, onvast, onstrak, futloos en zonder visie. Midi-muzak. Vervelend om naar te luisteren.

Gelukkig voor Glass is Fain een begenadigd violist. Maar helaas voor Fain wierp de componist met zijn wanprestatie aan het klavier een akelige schaduw over het vervolg. Glass’ recente Partita voor viool en Pendulum voor viool en piano zijn bovendien rare stukken, met een paar maten schitterend bezielde muziek luchtdicht verpakt in een berg clichés uit de barok, de klassieken en, jawel, minimal music.

De Nederlandse muzikanten Lavinia Meijer en Feico Deutekom bewerkten Glass’ klassieker Music in similar motion (1973) voor harp en piano en stalen gemakkelijk de show. Philip Glass, die momenteel hotter dan ooit is, heeft zijn beste tijd gehad.