Navolging is een compliment

„Ik heb het Vioolconcert van James MacMillan al weer bijna tien keer gespeeld, de eerste keer in 2010 tijdens de wereldpremière in Londen. Sindsdien is er sprake van een buzz, en willen steeds meer orkesten het uitvoeren. Het blijkt overal een enorm succes. Gelukkig, want bij een nieuw werk weet je natuurlijk nooit wat het eindresultaat zal zijn. En het grootste compliment dat je als eerste uitvoerende kunt krijgen, is dat collega’s het stuk vervolgens zelf ook gaan instuderen.”

De Russische meesterviolist Vadim Repin (40)rookt een sigaretje in zijn kleedkamer in het Concertgebouw in Amsterdam. Hij gaf zojuist in de ZaterdagMatinee de Nederlandse première van het Vioolconcert van de Schotse componist James MacMillan.

„Vanmiddag speelde ik het vioolconcert voor het eerst onder leiding van de componist zelf, een aangename samenwerking. Een middagconcert geeft je minder tijd om in de juiste stemming te komen dan een avondconcert, maar de Radio Kamer Filharmonie was zeer goed voorbereid. Of de solopartij moeilijk is? Natuurlijk, vioolspelen is altijd moeilijk. Daar komt bij dat deze muziek zeer stormachtig en virtuoos is, en zich moet verhouden tot een groot orkestaandeel.

„Het werk wint nog aan diepgang doordat MacMillan het schreef in herinnering aan zijn moeder. Er zijn veel humoristische passages, die herinneren aan het spel van kinderen. De orkestleden zingen bijvoorbeeld de tekst ‘Ein zwei drei vier, meine Mutter tanz mit mir.’ Maar de tragiek schuilt in het uiteindelijke besef dat de moeder is overleden en nooit meer terugkomt.”

Terugluisteren: www.radio4.nl/zaterdagmatinee

Floris Don