Klein en fragiel als vroeger

Philip Glass: An Evening of Film Music and Dance. Gezien: 29/4, Amsterdam.

Een groot deel van het publiek in de Melkweg te Amsterdam bestond zondag uit Philip Glass-liefhebbers. Maar voor evenveel toeschouwers draaide het om twee anderen: Koert Stuyf en Ellen Edinoff. Voor het eerst sinds 1974 zouden deze grondleggers van de postmoderne dans in Nederland zich weer op het toneel vertonen. Organisator Rob Malasch glunderde nog vergenoegder dan gewoonlijk. Terecht.

Het werd een bijna informeel avondje, met de 75-jarige Philip Glass die charmant onhandig een introductie mompelde (biografen opgelet: „Koert Stuyf was de eerste Nederlander die ik ooit ontmoette”) en een amuse op de piano speelde. Daarna twee tot suites omgebouwde filmcomposities door het M&M Ensemble onder leiding van Glass-veteraan Michael Riesman.

Na de pauze stond ze daar: Ellen Edinoff. Klein en fragiel, in eenzelfde quasi-oosterse creatie als indertijd, nog steeds spierwit geblanket met pikzwarte make-up. Voor degenen die haar vroeger hebben gezien, moet het een wonderlijke sprong in de tijd zijn geweest. Zij die alleen de mythe kenden, kunnen zich nu een voorstelling maken van de impact van met name Edinoffs optreden.

In choreografisch opzicht mag de tijd Stuyfs butoh-achtige bewegingstaal hebben ingehaald, maar wat een verbazingwekkend exacte dosering van zachte flow en strakke beweging, van naturel en complex etaleert Edinoff in Intaglio. Delicaat tasten haar voetjes de vloer af, haar arm- en handbewegingen, de handpalmen vaak karakteristiek naar voren gehouden, zijn fascinerend.

De angstig gekromde houdingen, gebogen knieën en ingedraaide voeten, gecombineerd met de wetenschap dat Edinoff een zware ziekte achter de rug heeft, wekken ontroering op. Niet geheel onwillekeurig, want Stuyf schrijdt met twee dansers een paar keer kort over het toneel, uitgedost in kleurige kimono’s maar met zwarte hoofdbekleding die aan middeleeuwse pestdokters doet denken. Ze naderen Edinoff, maar lopen haar voorbij. Dixit Stuyf: de interpretatie is aan de toeschouwer.