Zuiver spel van Luppes en Muizelaar als zoekende monniken

Theater

Drie Monniken door Theater Artemis en Veenfabriek. Gezien: 20/4 Het Zonnehuis, Amsterdam. Tournee t/m 12/8. Inl: www.artemis.nl ***

Het Mariabeeld is verpakt in cellofaan. Ze ligt op haar rug. Telkens maken de monniken een eerbiedige buiging voor haar. Zij bevinden zich in de desolate ruimte van een klooster. Het is de laatste avond, vanavond nog of anders morgenvroeg worden ze opgehaald. Door wie? Waarom? Dat blijft een raadsel.

Theater Artemis en Veenfabriek brengen met Drie Monniken een puur, toegewijd eerbetoon aan het ascetische monnikenleven. Acteurs Titus Muizelaar en Bert Luppes, bijgestaan door de avontuurlijke geluidskunstenaar Paul Koek, hullen zich in grijswitte pijen met kap. Aan hun religieuze leven vol verstilde rituelen moet een einde komen.

Muizelaar als blinde monnik is op een prachtige manier vertwijfeld. Luppes probeert het aanstaande afscheid draaglijk te maken door zich te verheugen op de wereld buiten het klooster en wat zij, kluizenaars in dienst van God, hun leven lang gemist hebben. Ondertussen kneedt hij het deeg voor het laatste brood, maar dat zal niet meer gebakken of genuttigd worden.

Regisseur Floor Huygen heeft de monnikenwereld op doorvoelde wijze weergegeven. In beeldende taal is Drie Monniken fraai, de theatertekst van schrijver Bernard Dewulf schiet echter tekort. Herhalingen nemen de dynamiek weg en de invloed van stukken als Wachten op Godot en vooral Eindspel van Beckett is onaanvaardbaar groot.

Dan toch terug naar het spel: zoals de tastende, blinde monnik Muizelaar steun vindt bij Luppes, is zuiver geacteerd. Twee zoekende zielen, onderweg naar de buitenwereld.