Opinie

Hoerverhoging

Youp

Ooit knalde die Spaanse koning Juan Carlos zijn broertje af. Met een pistool in zijn gezicht. Menneke was 14 en dood. Ik zou daarna nooit meer een wapen aanraken. Hooguit om mezelf van het zinloze leven te beroven. Juan Carlos denkt daar duidelijk anders over. Vorige week ging hij stiekem naar Afrika om op olifanten te jagen. Van die niet te missen lobbesen. Stevie Wonder schiet zo’n beest nog raak. Wat is de lol? Waarom wil je dat? Hoe lang schettert het getrompetter van een stervende jumbo in je oren? Tot op je sterfbed? Ik hoop het. Raar dat de goede man na de dood van zijn broertje nog een wapenvergunning heeft gekregen. Hij woont toch niet Alphen aan den Rijn?

Gelukkig brak de koning zijn heup. Gierend van de pret verdwenen de olifanten het oerwoud in. Tot diep in de nacht hebben ze daar feest gevierd. Gelachen. Heel hard gelachen. Juan Carlos heeft inmiddels zijn excuses aangeboden. Vooral vanwege het feit dat hij zich zo’n duur uitje had gepermitteerd. Geen woord over de olifanten. Week daarvoor schoot zijn kleinzoon zich in zijn voet. In jagerskringen heet dat een Rijkmangroeninkje. Geen goede schutters dus in die familie. Ik zou niet met ze durven jagen. Onze eigen Willem-Alexander hield ooit een hofjacht met Juan Carlos als gast. Is ie nog goed weggekomen. Ooit zong Juan Carlos voor zijn kleinzoon: Olifantje in het bos, laat je mama toch niet los!

Jagen is een dingetje voor zielige rijke mensen. Volk dat zich de tyfus verveelt. Prins Bernhard deed het graag. In de achtertuin van Paleis Soestdijk lopen nog altijd rails. Daarop kwamen opgezette fazanten langs. Daar mocht pappie dan op schieten. Wel weer grappig dat het vakantiehuis van Juliana en Bernhard in het Italiaanse Porto Ercole De Gelukkige Olifant heette.

Rijke mensen zijn zo meelijwekkend. Op internet zwerven foto’s van de trotse zonen van Donald Trump. Ze poseren met een afgesneden slurf van een door hen geschoten olifant. De jongens kijken hitsig. Opgewonden. Geil. Als iemand probeert een eend of een gans uit de lucht te knallen, dan snap ik het nog een heel klein beetje. Dan moet je mikken. Je best doen. Het beest vliegt, de afstand is doorgaans groot. Maar wat is er eigenlijk tegen een kleiduif?

Onze eigen Willem-Alexander heeft sinds deze week een stulpje naast de afgezette Griekse koning Constantijn. Dat is de broer van de Spaanse koningin Sophia. De andere buurman van Lex & Max is Poetin. Dat wordt binnenkort een gezellige housewarming. Misschien hobbelen Juan Carlos en zijn kleinzoon ook nog even op hun krukken binnen. Begrijp dat er in dat Griekse dorp verder louter belastingontduikers wonen. Honderden schimmige bv’s staan daar ingeschreven. Je verheugt je op het jaarlijkse straatfeest. Keurige mensen. Goede gesprekken. Je hoeft niemand uit te leggen wat derivaten zijn. Las dat de deze week gearresteerde Vestia-topman regelmatig op kosten van de ABN Amro naar Londen vloog om daar in gezelschap van een roedel hoeren te dineren in een chique Japans restaurant met gajes van de Deutsche Bank. Dus eerst drie uur Duits praten over die derivaten eer je op onze kosten op zo’n snol mocht krakken. Wat een armoe. En ondertussen betalen tienduizenden Nederlandse huurders een huurverhoging. Hoerverhoging is een beter woord. De hogescholengemeenschap Amarantis is inmiddels failliet door de handel in derivaten. Mocht die boekhouder ook een vorkje meeprikken?

Ik vrees dat dit allemaal types zijn met een huisje aan een azuurblauwe Griekse, Italiaanse of Spaanse kust. Mannen die je niet hoeft uit te leggen hoe een olifantenjacht in elkaar steekt. Die elkaar niets hoeven uit te leggen. Communicerende derivaten. Ze hebben allemaal een slagtandje of twintig aan de muur hangen. Sommigen hebben zelfs de ballen van hun eigen biljart bij elkaar geschoten. Dan ben je pas rijk. En voor de rest hebben ze aan alles een broertje dood. Net als Juan Carlos.