Na het spelen op tijd naar bed

Debuteren als popact na je dertigste. Eerder hadden de mannen van Django Django voor muziek geen tijd. Zaterdag spelen ze op Motel Mozaïque.

Muziekjournalist

Vier mannen van in de dertig maakten dit jaar hun debuut in de popmuziek. En niet zomaar popmuziek – een heupschuddend, veelkleurig, vibrerend patroon van klanken, waarbij je je moeiteloos een wild dansend publiek kunt voorstellen. Django Django uit Edinburgh bestaat uit vier voormalige kunstenaars die zich sinds enkele maanden officieel muzikant noemen. Hun in januari verschenen, titelloze debuut-cd leverde juichende recensies op.

Vanaf nu zullen de vier onafgebroken toeren langs Europese en Amerikaanse zalen, waaronder een optreden tijdens het Motel Mozaïque-festival, zaterdag in Rotterdam. Bij die optredens spelen ze, zoals bassist Jimmy Dixon per telefoon vertelt, voor een publiek dat ze doet denken aan hun eigen jonge jaren. „Toen gingen we allemaal vaak uit naar clubs, om te dansen.” Om die reden, kwamen ze aan muziek maken niet eerder toe. „We waren met zoveel dingen tegelijk bezig, dat we ons niet volledig konden concentreren. We schilderen, hadden baantjes, gingen uit en speelden in bands. Pas toen ons leven rustiger werd, bleken we ons muzikaal te kunnen verdiepen.”

Voor drummer/producer Dave McClean kwam het magische moment toen hij zanger/gitarist Vinny Neff ontmoette. „Ik maakte al jaren dance, maar ik was er nooit tevreden over”, zegt McClean. „In Vinny vond ik de zanger die ik nodig had. Zijn stem en liedjes pasten precies bij mijn ritmes en manier van produceren.”

Hun muziek, zoals te horen in liedjes als ‘Life Is A Beach’ en ‘Waveforms’, is een sprookjesachtige dwarreling van klanken, ondersteund door elektronisch gestotter en staccato gitaarakkoorden. Kenmerkend zijn de verdubbelde zanglijnen van Vinny Neff, die zorgen voor een geluid dat doet denken aan een koorzang. Volgens McClean zijn deze zanglijnen het gevolg van geldgebrek. „We hebben onze cd opgenomen in een slaapkamer, met een slechte microfoon. Daardoor klonk de zang iel. Door de opnamen te vermenigvuldigen, soms vier keer, kreeg de zang meer massa. Bij een volgende cd hebben we waarschijnlijk meer budget en betere microfoons, maar dit effect is inmiddels ons handelsmerk. Dat zullen we volhouden.”

De muziek van Django Django wordt vaak ‘psychedelisch’ genoemd. Volgens McClean wordt dat woord vaak verkeerd gebruikt en is psychedelisch niet hetzelfde als ‘stoned’. „We gebruiken geen drugs om muziek te maken. We zien onze stijl eerder als ‘escapistisch’. Psychedelische muziek is muziek die je het alledaagse doet vergeten. Het is vreemd en ongrijpbaar. Net als de films en boeken waar ik van hou. Ik lees nu bijvoorbeeld een boek over psychic investigation – detectives met bovennatuurlijke gaven, over geesten en zo.”

Tot voor kort waren de vier muzikanten vooral actief als schilders en grafisch ontwerpers. Schilderde McClean op dezelfde manier waarop hij muziek maakt? „Ja, ook in mijn schilderijen viel van alles te zien en ontdekken. Ze waren doorwrocht en gedetailleerd.”

Dat komt vaker voor. Sinds de begindagen van de popmuziek is de kunstacademie een voedingsbodem voor poptalent – van Eric Clapton tot Bryan Ferry, Joe Strummer (The Clash) en Alex Kapranos (Franz Ferdinand). Volgens bassist Jimmy Dixon speelde ‘iedereen’ op de kunstacademie in Edinburgh in een band. „Er was veel gelegenheid om op te treden: op elke opening, of borrel speelde wel een studentenbandje. Voor de meesten was het een hobby.” Maar Dixon droomde al lang van een bestaan als muzikant, zegt hij. En nu is het zo ver. Volgens Dixon gedragen de vier zich bedaagder dan ze als jonge mannen gedaan zouden hebben. „Na een optreden hoeven we niet zo nodig de hele nacht op te blijven. We hebben het allemaal al meegemaakt. Hoewel... Als we na afloop van een concert in de kleedkamer een ijskast vol bier vinden, is het natuurlijk zonde om die ongemoeid te laten.”

De cd van Django Django is verschenen bij Warner Music. Optreden: 21/4, Mini Mall, Rotterdam (00.00)