Via mijmering naar eruptie

Isbells. 17/4 Bitterzoet Amsterdam. Herhaling 18/4 Doornroosje Nijmegen, 19/4 Patronaat Haarlem, isbells.be

Het gouden tijdperk van de Vlaamse art rock lijkt voorbij. Na twintig jaar waarin de Belgische rock artistiek superieur was aan de Nederlandse, valt er een gat waarin ordinaire bandjes als School Is Cool er met het succes vandoor gaan. Gunstige uitzondering is de groep Isbells uit Leuven, het soloproject van singer/songwriter Gaëtan Vandewoude die al twee prachtige albums met delicate, folky luisterliedjes heeft afgeleverd.

Live leunt hij sterk op gitarist Gianni Marzo, zijn rechterhand in muziek die aan fluisterzachte mijmeringen ontsnapt omdat er soms een eruptie van psychedelisch gitaarspel plaatsvindt. Vandewoude omringt zich met vier muzikanten die alles kunnen, van sprankelend getokkel op de ukelele tot subtiele meerstemmige zang.

Met het vertrek van toetsenvrouw Naïma Joris en de komst van de Nederlandse multi-instrumentaliste Chantal Acda hebben Isbells het zwoele van de eerste ingeruild voor de aardsere aanwezigheid van de laatste; de enige in het sombere gezelschap die zich soms een gulle lach veroorlooft.

Als onnadrukkelijk leider van de band neemt Vandewoude een plaats achter op het podium in, terwijl hij afwisselend zijn sonore brom en hemelse falset laat horen in dromerige liedjes als Illusion, van het nieuwe album Stoalin’. Pas tegen het einde kwam hij naar voren en werd de heilige sfeer doorbroken in voorzichtige samenzang met het publiek.