‘Ik accepteer de aantijgingen niet’

Hoe worden de beleggers ontvangen op de jaarlijkse ‘AvA’? Vandaag, in het tweede deel in een serie over de algemene vergadering van aandeelhouders: Ahold.

Een bezoeker leest voorafgaand aan de vergadering het jaarverslag.
Een bezoeker leest voorafgaand aan de vergadering het jaarverslag.

Meneer Spanjer is een vaste bezoeker van de jaarlijkse aandeelhoudersvergadering van Ahold. Vrijwel onafgebroken staat hij bij de microfoon, waar hij met wilde armgebaren en op felle toon zijn vragen op de raad van bestuur afvuurt.

Dagvoorzitter René Dahan (65), voorzitter van de raad van commissarissen bij Ahold, kijkt geamuseerd toe als Spanjer zich weer bij de microfoon meldt. Waarom waren de Disneyfiguren die Albert Heijn eind vorig jaar weggaf bij de boodschappen, al zo snel op? Datzelfde geldt voor de huidige jubileumactie, ter ere van het 125-jarig bestaan van Albert Heijn. De mini’s zijn nog beschikbaar, maar de accessoires (zoals een kassaatje met scanner voor 9,99 euro en een winkelwagentje van 12,99 euro) zijn niet meer te krijgen. „Een blunder”, meent Spanjer. „Het zijn toch geen t.h.t.-producten (ten minste houdbaar tot, red). Die kunt u toch genoeg inslaan?” En nu hij toch bij de microfoon staat, vraagt hij zich ook af waarom Albert Heijn geen rekening houdt met de Ramadan, het islamitische vastenfeest. „Voor die mensen is de Ramadan wat Kerstmis voor Nederlanders is.”

Was dat het, informeert de voorzitter voorzichtig. Nee. Spanjer wil ook nog weten of het beloningsbeleid onderdeel kan uitmaken van het dividendbeleid. Dahan kijkt opzij, naar bestuursvoorzitter Dick Boer, en antwoordt dan: „Staat genoteerd, mijnheer.” Maar daar neemt Spanjer geen genoegen mee. „Gebeurt het ook?”, dringt hij aan. „Want zeggen is één, maar er ook echt wat mee doen is iets heel anders.” De zaal, die vooralsnog besmuikt gniffelde, ligt nu in een deuk. Dahan constateert: „U draagt wel bij aan de vrolijkheid van deze vergadering.”

De sfeer verandert als de Amerikaanse actievoerders aan het woord komen. Net als voorgaande jaren zijn ze naar deze aandeelhoudersvergadering gekomen om te protesteren tegen de manier waarop de Amerikaanse Aholdsupermarkt Giant Carlisle met zijn werknemers omgaat. Het conflict speelt al jaren. Medewerkers zeggen dat zij geïntimideerd worden en zich niet bij de vakbond mogen aansluiten. Het management bezweert dat iedereen vrij is om te kiezen. En daar sluit het bestuur van Ahold zich bij aan.

Een caissière uit Virginia neemt plaats bij een van de microfoons. Met onvaste stem en handen die zo erg trillen dat ze haar papieren nauwelijks kan vasthouden, vertelt ze dat haar manager dreigde dat ze haar baan zou verliezen als ze zich bij de vakbond zou aansluiten. En ze heeft bewijs, zegt ze: „ronduit intimiderende” brieven.

Dahan reageert zakelijk, maar fel. „U wéét dat u de kans zou hebben om bij de vakbond te gaan. We do not harass people. U wéét dat. Ik accepteer de aantijgingen niet.” Om kil te vervolgen: „U had deze trip naar Nederland niet hoeven maken. Als u zegt dat u bewijs heeft, dan zijn er andere manieren om deze brieven – desnoods anoniem – op ons bureau te krijgen. Daarvoor hoeft u geen dure reis te maken.”

Over de overname van bol.com gaat het opvallend genoeg nauwelijks. Dick Boer, die bij de bekendmaking in maart overliep van enthousiasme, is er in zijn toespraak kort over. Er volgen slechts twee vragen. Of het idee van de AH-winkels als afhaalpunt niet „riskant” is. Nee hoor, zegt Boer. „We gaan de komende tijd testen wat wel en wat niet werkt op de Nederlandse markt.” Hij komt er gemakkelijk mee weg.

Tijdens de rondvraag is er een prangende vraag van een man die wel eens een plastic tasje koopt bij Albert Heijn. „Kunnen ze wat sterkere verstrekken? Je doet er amper iets in of je zit al door de bodem.” Boer, opgewekt: „Gaan we regelen!”

En dan is het tijd voor de borrel.