Google-bril

Binnen nu en vijf jaar is mijn mobiele telefoon overbodig. Een Google-brilletje met oordopjes vervangt alles. In een conceptvideo van de webgigant loopt een hipster door New York (zie bit.ly/superbril). Als zijn metrolijn uitvalt, projecteert het brilletje waar hij links en rechts moet afslaan om bij een afspraak van ’m te komen. Die heeft hij eerder via zijn bril geregeld, want de gadget verstaat hem. ‘Meet me there at 2pm’ zeggen, was afdoende. Terwijl de bril muziek afspeelt, maakt de hipster een foto van wat straatkunst die hij met één klik deelt met zijn vrienden. Aan het einde van de video versiert hij met zijn videochattende bril, een ukelele en de zonsondergang boven de Hudson River een meisje. Well done!

Oké oké, de bril is nog een prototype en volgens critici is het vooralsnog verdomd lastig om zo’n brillenbeeldscherm in fel zonlicht te laten werken. Maar laten we even verder dromen. Want als die video mij één ding heeft laten inzien, is het dat het een kwestie van tijd is voordat we met zo’n brilletje op onze neus rondlopen. Google haalt namelijk een belangrijk obstakel weg: de telefoon. Bewegwijzering live projecteren kan nu ook al, mits je drie kilometer lang je telefoon op ooghoogte houdt. Maar met de bril van Google volg je met opgeheven hoofd en zonder apparaat in de hand de geprojecteerde instructies op. Je benut én vergeet de technologie op hetzelfde moment. Zo hoef je nooit meer je telefoon uit je broekzak te vissen om iets bijzonders vast te leggen. En als je in gesprek bent met iemand die veel van voetbal pretendeert te weten, fluister je gewoon stiekem wat zoekcommando’s tegen je brilletje. Dan zie je voor je neus geprojecteerd dat AZ wél een beter doelsaldo dan Feyenoord heeft.

Als we maar wel de inkomende berichtjes uit kunnen zetten. Ik moet er niet aan denken dat elke nieuwe e-mail m’n rechterooghoek binnenknalt. Ook wordt autorijden met zo’n bril best link. Straks rijd je al videochattend de vangrail in. Maar als Google dat andere spectaculaire prototype van ze – de robotauto – snel op de markt brengt, is dat probleem ook opgelost.

Sommige bloggers schreven dat het er raar uit zou zien, zo’n ding op je neus. Onbegrijpelijk dat zij niet begrijpen dat de gadget een statussymbool van jewelste wordt. De magnetische werking die de iPhone in 2007 had, valt in het niet bij het toekomstige effect van de bril uit Mountain View. „Oh mijn God, is dat een Google-Bril? Mag ik ’m eens proberen?”

Dan heb je geen ukelele en Manhattan-skyline meer nodig om een meisje te versieren.