Nederland is een daler, Turkije een stijger

Turkije boekt vooruitgang met zijn minderhedenbeleid, Nederland holt onder leiding van Wilders juist achteruit. Dus wie mag wie bekritiseren?

Abdullah Gül heeft geen recht van spreken, hoor ik steeds als reactie op de Turkse president die zich uitspreekt tegen de ideologie van Wilders, die discrimineert en mensen buiten spel zet. Immers, Gül heeft zelf een probleem met minderheden in zijn land. Koerden en christenen in het algemeen en Armeniërs in het bijzonder worden dan als voorbeelden aangehaald. Waar. Maar laten we een belangrijk verschil niet uit het oog verliezen: Gül boekt met zijn land vooruitgang waar het de behandeling van minderheden betreft, Nederland holt, onder leiding van Wilders, juist achteruit.

Het probleem dat Turkije heeft met zijn minderheden, zit stevig verankerd in de pijlers van de republiek. De belangrijkste daarvan is: we zijn allemaal Turk. Koerden heetten dus ‘berg-Turken’, Armeniërs en Grieken mochten officieel als minderheid bestaan, maar werden in feite gedwongen te assimileren of met discriminerende wetten of gruwelijke pogroms gedwongen het land te verlaten, Roma werden maatschappelijke outcasts.

Sinds de partij waar president Gül – die als president partijloos is – uit voortkomt, de AKP, aan de macht is, wordt er flink gemorreld aan de pijlers van de Turkse republiek. Ook de waarheid dat iedereen een Turk is, is sinds 2002 niet meer zo heilig als voorheen. Berg-Turken zijn Koerden geworden, Armeniërs durven zichtbaarder te zijn dan ooit tevoren, eeuwenoude kerken worden met overheidsgeld gerenoveerd en soms worden er diensten gehouden die gelovigen uit de hele wereld trekken.

Het is allemaal niet genoeg, en de AKP kan niet blijven bogen op de successen die de afgelopen tien jaar zijn behaald. Het is hoog tijd voor nieuwe stappen in het democratiseringsproces. Maar president Gül het zwijgen opleggen als hij Wilders bekritiseert door op de positie van minderheden in Turkije te wijzen, gaat voorbij aan de ontwikkeling die Turkije doormaakt.

En het gaat voorbij aan de richting die Nederland is ingeslagen. Onder leiding van Wilders worden hele bevolkingsgroepen aan de kant gezet, omdat ze niet Nederlands genoeg zouden zijn, onze ‘normen en waarden’ niet zouden respecteren, een geloof hebben waarvan dreiging uitgaat. Waarom werden de Koerden gedwongen geassimileerd? Omdat ze de eenheid van het land zouden bedreigen en omdat ze als zichzelf te primitief zouden zijn voor het moderne Turkije. Waarom werden de christenen in Turkije decennialang onderdrukt? Omdat ze werden gezien als bedreiging voor Turkijes

soevereiniteit.

Precies zo wordt er in Nederland steeds meer naar allochtonen en moslims gekeken. Puur Nederlands zullen ze worden. Daartoe is de multiculturele samenleving in de ban gedaan en wordt kabinetsbeleid steeds meer afgestemd op het motto dat wij allemaal Nederlanders moeten zijn. Nederland gaat, kortom, precies in de richting waar Turkije vandaan komt. Een angstaanjagende richting, treffend geïllustreerd door Turkijes geschiedenis.