‘Ik geloof heilig in de communicatie van het lichaam’

Al een kwart eeuw staat de Zuid-Afrikaanse danser Tim Persent op de Nederlandse podia. In een voorstelling gaat hij in vogelvlucht door zijn dansverleden.

Tim Persent in ‘A Dance Concert’
Tim Persent in ‘A Dance Concert’ Foto Leine Roebana

Swiesj-swoesj, swiesj-swoesj. De komst van danser Tim Persent (Kaapstad, 1964) wordt aangekondigd door het geluid van zijn nylon zweetbroek. Hij houdt er de spieren mee warm als hij na repetities uit de studio komt. Discipline, zegt hij, ligt aan de basis van zijn uitzonderlijk lange danscarrière. Met A Dance Concert viert hij een kwart eeuw op de Nederlandse danspodia.

„Mijn ouders, beiden docenten op een middelbare school, waren streng. Muziek en boeken, kennis-kennis-kennis. Dat was belangrijk. En het was nooit goed genoeg.” Hij trekt een gezicht: „Uitstekende bagage voor een danser!”

Aanvankelijk was dansen een hobby: ballroom, tap, beetje klassiek. Op zijn 18de kreeg hij de kans een dansopleiding te volgen. Van een academische graad in Engelse en Franse literatuur – zoals zijn vader graag gezien zou hebben – is het dus nooit gekomen. In plaats daarvan danste hij bij onder andere De Rotterdamse Dansgroep (nu Dance Works Rotterdam), Krisztina de Châtel en, sinds 1999 onafgebroken, Leine & Roebana, won hij de Gouden Zwaan en werd hij directeur dans van het International Theatre School Festival (ITs) in Amsterdam. Nieuwsgierigheid – ook daardoor houdt hij het zo lang, en met plezier, vol. Als het even kan, gaat hij naar voorstellingen van collega’s. Om van hen te leren. En naar opera, en films, en concerten. Kennis vergaren. De opvoeding heeft resultaat gehad.

In de loop der jaren heeft hij met tientallen choreografen gewerkt. De belangrijkste? Zonder aarzeling noemt hij Ton Simons van Dance Works Rotterdam, met wie hij werkte van diens punky periode tot en met zijn klassiekere fase, waarin Persent een glansrol had in Grace, op Mozarts Grote Mis in C. Een kolfje naar de hand van de exacte, elegante, vrouwelijk sensuele Persent. Simons ontbreekt dan ook niet in A Dance Concert. Amanda Miller wel, terwijl zij hem heeft wakker geschud, zegt hij. „Improviseer maar wat, zei ze. Met iedereen om je heen in de studio!” Doodsangst op zijn expressieve gezicht. „Maar ik mocht zacht en rond en in mijn element zijn. Be as you are, Tim, well done, Tim! Zij heeft me geleerd dat het niet altijd een gevecht hoeft te zijn. Dat was bevrijdend. Verwarrend. En intrigerend.”

Bij Leine & Roebana, waar hij in vaste dienst is, kan hij meedenken in het creatieproces en wordt hij gedwongen diep in zichzelf te graven. „Ik geloof heilig in de communicatie van het lichaam. Hoe maak je contact zonder woorden? Hoe kan een geheven been meer zijn dan een fysieke uiting? Daar heb je je verbeelding voor nodig. Dat motiveert mij.”

A Dance Concert, met live muziek, omvat stukken uit zijn dansverleden, en een nieuw werk van Ann van den Broek, ooit zijn collega bij De Châtel. „Zij heeft me lang afgewimpeld. ‘Kom maar terug als je oud en lelijk bent’, zei ze. Twee jaar geleden sms’te ze dat mijn solo klaar was. Ik heb één vierkante meter om op te dansen, aan het eind stá ik alleen maar. Voor mij is dat de grootste uitdaging.”

Dance by Tim Persent: A Dance Concert, tournee t/m 23 mei. Inl: www.hollanddancefestival.com