Videla verrast Argentijnen door eindelijk schuld te bekennen

Jorge Videla in het midden bij een juntaceremonie in 1979. Foto Reuters

Hij zweeg in de rechtbank die hem in 2010 tot levenslang veroordeelde, maar nu verrast Jorge Videla de Argentijnen in een boek over hemzelf. Ja, zijn junta is verantwoordelijk voor de verdwijning van duizenden, ook kinderen.

Zonder toon van berouw of schuldgevoel deed de oud-dictator van Argentinië (1976-1983) zijn uitspraken tegenover journalist Ceferino Reato. In zijn boek Het laatste mandaat schetst hij Videla die voor het eerst schuld bekent aan het ontvoeren en doden van tegenstanders. En kinderen werden bij hun ouders weggehaald om ze in een “goed, onbekend” thuis onder te brengen.

Videla, inmiddels 86 jaar oud, zit een levenslange straf uit voor moord, marteling en ontvoering. Tijdens zijn proces sprak hij echter nauwelijks, laat staan over dit soort zaken. In Argentinië is geschokt en verrast gereageerd want tot nog toe ontkende de juntaleider altijd dat hij mensen heeft laten verdwijnen.

“Hoeveel het er waren? Daar kan over getwist worden, maar daar ligt het probleem niet.Het probleem is dat wij het toe hebben gestaan dat de term ‘verdwijnen’ bleef bestaan om iets te verdoezelen. Iets duisters dat we geheim wilden houden. We hielden het een mysterie, en dat was het niet. Het was een ongelukkig gevolg van een oorlog.”

De ontboezemingen van Videla staan op video. Journalist Reato sprak diverse malen met Videla die ontkent dat het wegnemen van kinderen systematisch gebeurde. “Ik ben de eerste om toe te geven dat er kinderen zijn weggenomen. Sommige met de beste intenties. Maar het was geen systematisch plan.”

Hoewel mensenrechtenorganisaties spreken van 30.000 mensen die onder Videla’s regime zijn verdwenen, neemt de oud-dictator “laten we zeggen zeven- tot achtduizend” doden voor zijn rekening.

“Zij moesten sterven om de oorlog tegen de ondermijning van het regime te winnen. Er was geen andere oplossing. We waren het erover eens dat dit de prijs was die we moesten betalen om de oorlog te winnen. En dat moest onopvallend zodat de samenleving er niets van zou merken. Om protesten in binnen- en buitenland te voorkomen, moesten die mensen verdwijnen. En elke verdwijning kun je interpreteren als een moord in de doofpot.”

Sinds de coup in 1976 ontkende Jorge Videla altijd met verve dat er doden vielen of mensen verdwenen. “Er zijn geen verdwijningen, dat is een schertsfiguur. Ze bestaan niet.”