Touchscreenkinderen

schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: de iPad-opvoeding.

Mij zult u niet lacherig horen doen over de plannen van Maurice de Hond om een iPad-school op te richten voor basisschoolleerlingen; een school waar de leerkrachten voor een groot deel zijn vervangen door iPads.

Een peuter die ik laatst op bezoek had, opende me de ogen. Met zijn yoghurtvingers swipete hij over het scherm van de televisie en ontstak in woede toen dat niet net zo op zijn aanraking reageerde als het beeld van zijn iPad. Verdraaid, dacht ik, hij heeft gelijk. In welk jaar leven we? Dit kind zal waarschijnlijk binnenkort zelf een app downloaden voor een zindelijkheidstraining, en dan zal ik vragen stellen bij een iPad-school?

Als gescheiden en werkende moeder ben ik bovendien een groot voorstander van opvoeden via iPad en iPhone. Het mobiele netwerk neemt een ouder veel werk uit handen. ‘Mam, kom je me halen? Het regent en ik weet niet hoe ik naar huis moet fietsen.’ Dacht het niet. ‘Je hebt toch navigatie op je telefoon en een buienradar? ‘Nu, fiets dan tussen de buien door naar huis, je telefoon zal je de weg wijzen.’ Via Twitter en Facebook volg ik op mijn werk de gangen van mijn dochters. (Voor de lieve vrede negeer ik het feit dat ik op een lijst ben geplaatst van Facebookvrienden die niet alles mogen zien.)

Waarom zijn er eigenlijk nog geen iPad-middelbare scholen? Elk jaar komen er zo’n 70.000 kinderen van gescheiden ouders bij. Velen van hen pendelen elke week met hun hele hebben en houwen op en neer tussen het huis van vader en het huis van moeder. Een stapel schoolboeken – ik heb het net gewogen – weegt ruim acht kilo. Zonder dat ene boek dat nog bij de andere ouder ligt en dat ze morgen nodig zullen hebben omdat er overmorgen een toets blijkt te zijn. Terwijl al die informatie dus ook gewoon in een iPad van 680 gram kan staan!

Op zo’n iPad-school wil ik, in het kader van de ouderparticipatie, best via de webcam over vroeger vertellen. Ik zal verhalen van een plek waar ik lang geleden kwam en waar de kinderen – bij gebrek aan verbinding – samen trampoline sprongen en taarten bakten en met een boek in een hangmat lagen. Ik zal me niets aantrekken van de tweets die de leerlingen tijdens mijn voordracht verzenden (#wateengezwam) en ze proberen voor te bereiden op hun aanstaande schoolreisje naar een black hole -resort (plekken zonder bereik zullen weldra een enorme hit zijn). Ik zal ze uitleggen dat je in zo’n zwart gat heerlijk van de wereld kunt raken. Dat je er onzichtbaar kunt zijn en kunt zoenen met een jongen die je waarschijnlijk nooit gezoend zou hebben als je eerst zijn Facebookprofiel had bekeken. En niemand, behalve jullie twee, hoeft het leuk te vinden.

Lieve touchscreenkinderen, zou ik tot slot zeggen, nog één ding: heb een beetje respect voor de oudere generatie die bij de woorden apple en blackberry nog aan fruit denkt. Als je moeder door een slip of the finger met haar iPhone een bericht naar jou stuurt, in plaats van naar haar huidige verkering, en in dat bericht komt het woord ‘bed’ voor, in de betekenis van – hand op mijn hart – ‘meubel om in te slapen’ (Van Dale), ga daar dan een beetje volwassen mee om. Dus niet terug whatsappen: : ‘Ieuw mam, ik ga over mijn nek. Tien euro, anders zet ik het op Facebook.’ Kijk dan niet raar op als je moeder voor straf de adapter van de iPad in beslag neemt.