Keert Balotelli ooit nog terug als ? The Godfather

DAVID: Zelfs zijn eigen coach bij Manchester City vindt Marlon Balotelli slecht voor het voetbal. Maar ik krijg geen genoeg van hem.

SIMON: Je bedoelt Mario Balotelli.

DAVID: Na al zijn geweld tegen Arsenal vorig weekend beschouw ik hem als Marlon, omdat hij me aan Brando doet denken.

SIMON: Hoezo?

DAVID: O, op elk denkbare manier. Denk eens na over hoe hij zijn ‘voetbalpersona’ creëert: rebel, charmeur, genie, verloren ziel, gek……

SIMON: Het enige dat Balotelli en Brando gemeen hebben zijn hun initialen.

DAVID: Echt? Vorige week sprak ik een vent die in 1948 als tiener Brando Stanley Kowalski zag spelen in Streetcar Named Desire, op Broadway.

SIMON: Ik benijd die man.

DAVID: Toen ze het theater binnenliepen zei zijn vader: ‘Kijk uit voor de vent die Kowalski speelt – hij is gevaarlijk’. Mijn vriend wist niet eens wat dat betekende tot hij de keukenscène zag.

SIMON: Keukenscène?

DAVID: De scene waar Kowalski gek wordt omdat zijn vrouw hem vraagt de tafel af te ruimen. Brando veegde de borden zo hard weg dat toeschouwers gewond raakten! Mijn vriend zegt dat hij sinds 1948 overal ter wereld theater heeft gezien, maar nooit meer zoiets heeft meegemaakt als die avond met Mario.

SIMON: Marlon.

DAVID: Dat bedoel ik.

SIMON: Ik heb Streetcar maar één keer gezien, in de bioscoop, maar ik zie die avond nog voor me. Ik zat er met twee vriendinnen. Voordat Kowalski verschijnt, wordt er veel over hem gepraat, dus je raakt benieuwd. Toen hij eindelijk het beeld inliep, druipend van het zweet, in zijn witte vest, beleefde één van mijn vriendinnen zichtbaar een soort seksueel paroxisme. Hij was de essentie van mannelijkheid.

DAVID: Mario heeft ook zo’n effect op vrouwen.

SIMON: Wacht even: volgens jou zijn de gewelddadige uitspatten van een onvolwassen voetballer vergelijkbaar met een zeer volwassen, zelfs dode, grootse acteur?

DAVID: Zag je hem zondag woedend tegen de Arsenal-doelpaal trappen? Het leek precies op de spontane uitbarsting van Brando na de dood van zijn vrouw in Last Tango in Paris. Dat stond ook niet in het script.

SIMON: Maar waarom was Balotelli zo boos?

DAVID: We zullen het nooit weten. Dat hoort bij zijn brutale mystiek. Hij is net Brando in The Wild One, de leider van de motorbende The Black Rebels.

SIMON: Dat verzin je.

DAVID: Echt, ze heten The Black Rebels. Als Brando gevraagd wordt waar hij tegen rebelleert, zegt hij, ‘Whaddaya got?

SIMON: Je zei dat Balotelli ‘zijn eigen persona creëert’. Maar hij is toch gewoon zichzelf? ‘Een gek’, zoals de Britse kranten zeggen.

DAVID: Net als Brando treedt hij op. Hij speelt zijn rol op het veld. Ook Balotelli gebruikt The Method.

SIMON: Je hebt het nu over The Method in het toneel, die van Stanislavski?

DAVID: The Method was een rebellie tegen het oude ideaal: oude acteurs moesten alleen maar technisch goed acteren, en hun teksten niet vergeten.

SIMON: Net zoals voetballers nu hun emoties opzij moeten zetten, en zich als ‘profs’ gedragen.

DAVID: Inderdaad. Maar de Methode eiste dat de acteur volledig opging in de personage die hij moest spelen. Brando moest Kowalski worden. Het script deed er niet zo toe. Je moest als acteur in jezelf kijken, en je diepste emoties gebruiken – jeugdtrauma’s bijvoorbeeld.

SIMON: Dus de voetballer Balotelli gebruikt zijn verleden als zwart kind dat door zijn ouders wordt verlaten, door een blank gezin wordt opgevoed, later zijn biologische ouders afwijst ….

DAVID: Ja, dat zat er allemaal in tegen Arsenal. De zelfvernietiging voor onze ogen, toen hij alle Arsenal-spelers begon te schoppen, was puur Brando. Ik zie de oude Balotelli straks net zo worden als de oude Brando: ontzettend dik, afschuw voor zijn eigen talent….

SIMON: Of hij kan net als Brando met The Godfather alsnog terugkomen – op zijn oude dag wereldkampioen worden.

DAVID: En dan in elkaar storten.