Brieven

Liever een dokter

De wetenschappelijke en intellectuele verdiensten van hoogleraar Verweij zijn evident en onomstreden, maar de laatste zin in het artikel ‘Geef mij maar bewijs’ (11 april) schoot mij toch in het verkeerde keelgat. Hij zegt: „Waar het om gaat, is dat je altijd de afweging moet maken of de winst voor de groep opweegt tegen de lasten van de behandeling”.

Iedere arts weet het belang van evidence based werken en de grote voordelen die dat heeft gebracht in de medische sector. Iedere arts weet echter ook dat groepsresultaten verkregen uit onderzoek, niet zomaar naar de individuele situatie van een patiënt te vertalen zijn, gewoonweg omdat onderzoeksresultaten gaan over gemiddelden en de gemiddelde patiënt niet bestaat. De dokter moet dus altijd specifieke individuele factoren meewegen.

De opmerking van de hoogleraar over „de winst voor de groep” hoort wat mij betreft niet in de spreekkamer thuis. Ik herken deze zinsnede overigens ook niet uit de artseneed. Het is veel meer een opmerking die past bij het bespreken van resultaten van klinisch onderzoek tijdens een groot congres.

Ook zegt de hoogleraar „dat je altijd de afweging moet maken”. Wie? De dokter? Waar is het meebeslissingsrecht van de patiënt, waar de afgelopen decennia zo hard – ook door artsen – voor is gestreden? Blijkbaar is tegen de heer Linneman gezegd ‘Slechts bij 1 op de 5 doet een chemokuur iets’, en dat is mede een reden geweest om zoals mevrouw Linnemann het schrijft „de medicijnkast” niet open te trekken. Mag hij, als hij goed geïnformeerd is over de ernstige risico’s, niet deze afweging zelf maken? Als u 20 procent kans heeft om de hoofdprijs van de loterij te winnen, doet u dan mee? Blijkbaar was dat voor de heer Linnemann en zijn familie, alles afwegende, het risico waard.

Allitererende vampier

Een mooi artikel over een ernstige bedreiging van de Amerikaanse vleermuizen, met een prachtige dubbel allitererende kop: ‘Vliegende vampier sterft witte dood in winterslaap’ (11 april). Helaas wel een kop met een bekende misvatting: de enige vampier in de VS woont in Sesamstraat en heet Graaf Tel. Bijna alle Amerikaanse (en Europese) vleermuizen leven van insecten, en enkele Amerikaanse vleermuizen van nectar of fruit. Dat maakt dat White Nose Syndrome niet alleen de natuur, maar ook de mens bedreigt. Vleermuizen eten samen miljarden insecten en besparen daarmee miljoenen dollars aan pesticiden en verlies aan oogsten. Vleermuisspecialisten vrezen dan ook een toename van insectenplagen in de VS door de vleermuissterfte. Kortom, geen vampier maar een nuttige en fascinerende insecteneter. Een volgend stukje dus onder de net zo allitererende kop: ‘Intrigerende insecteneter sterft witte dood in winterslaap’?