Muzikaal verbond zonder kunstgreep

Artiesten van Adele tot Bon Iver prezen hen op Twitter de hemel in. De Alabama Shakes met frontvrouw Brittany Howard zijn de nieuwe hoop voor rock en soul.

Overal waar ze spelen veroorzaken ze een sensatie. Alabama Shakes is de nieuwe hoop voor de Amerikaanse rock én soul, luiden de berichten. Zangeres, gitariste en imposante frontvrouw Brittany Howard haalt er haar schouders over op. „We komen liever eerst even bij iedereen langs om het zelf te bewijzen.”

Meer dan het openingsnummer Hold on van hun debuutalbum Boys & Girls was er niet nodig om collega’s van Adele tot Bon Iver een Twittercampagne te laten beginnen waarin de groep de hemel in werd geprezen. Brittany Howard zingt met rauwe mannelijke stem soul, bassist Zac Cockrell en drummer Steve Johnson spelen met een beheerst funkgevoel en gitarist Heath Fogg heeft het in zijn vingers om de geest van Led Zeppelin uit de fles te roepen.

Het is een achterhaald cliché, zegt Heath Fogg, dat ze hun soulgevoel uit de warme lucht van Alabama geplukt zouden hebben. „Iemand schreef dat we uit Muscle Shoals, Alabama komen, dezelfde plaats waar Otis Redding en Wilson Pickett hun muziek opnamen in de Fame Studios. Ik denk dat het wishful thinking was van de scribent in kwestie. We komen weliswaar uit Alabama, maar we zijn niet meer dan een rockband die wel eens langs de Fame Studios is gereden.”

Maar, in het zuiden van de Verenigde Staten krijg je vanzelf iets mee van blues, country & western en southern soul, erkent Brittany Howard. „Je moet er wel actief naar op zoek, want op de doorsnee radiostations wordt die traditionele muziek nauwelijks gedraaid. Ik denk dat een singer-songwriter uit New York net zo makkelijk in contact komt met de muziek uit onze geboortestreek. Onder ouderen heerst daar zelfs een soort schaamte voor de oorsprong van de blues. Voor hen blijft het de muziek van de slaven, de klank van een verleden dat zowel blanken als zwarten in verlegenheid brengt.”

De zangeres werd voor een belangrijk deel grootgebracht door haar oma, die de radio de hele dag op een oldies-station afstemde. „Voor mij was er geen wezenlijk verschil tussen Elvis Presley en Otis Redding; het waren klassieke popsongs waar mijn oma blij van werd. Pas later ben ik me gaan verdiepen in soulmuziek en stuitte ik op minder bekende artiesten als Candy Staton en Charles Bradley. Muziek is tegenwoordig zo wijdverbreid dat de geografische herkomst er niet meer toe doet.”

Originaliteit is mooi, vindt Heath, maar Alabama Shakes is niet angstvallig op zoek naar een nieuw geluid. „Er zijn maar zoveel gitaarakkoorden die je kunt gebruiken. Onze muziek is geboren uit het onvermogen om een goede coverband te worden. Bij een van onze eerste repetities probeerden we I’ll Go Crazy van James Brown. We deden de blazerspartij na op onze gitaren en dat klonk meteen heel anders dan het origineel.” Het nummer Be mine ontstond spontaan in de oefenruimte en is in de uiteindelijke versie nauwelijks anders dan die eerste improvisatie. „Op dat moment wisten we dat we een band waren die geen kunstgrepen nodig had voor een muzikaal verbond.”

Pas enkele maanden geleden, toen de geruchtenmachine rond de spectaculaire optredens op gang kwam en er een flinke tour naar Engeland geboekt kon worden, durfde Howard echt voor het muzikantenbestaan te kiezen. „Ik had een redelijk goede baan en we waren tevreden met onze informele jamsessies.” Totdat er songs begonnen te groeien uit die urenlange jams en ze het zelfvertrouwen vond om haar hart te laten spreken in teksten. „Naarmate onze nummers korter werden, balden we er meer energie in samen. Muziek is de ideale vorm van expressie. Als we van het podium komen, zijn we leeggespeeld.”

Cd Boys & Girls(Rough Trade/Konkurrent). Concert: 29/4 in Bitterzoet, Amsterdam