'Ik heb tranen met tuiten gehuild'

In Billy Elliot herkende Peter Rehwinkel, burgemeester van Groningen, zijn acceptatie van homoseksualiteit.

14-09-2009. Groningen. Netherlands. Peter Rehwinkel op het bordes van het stadhuis op zijn eerste werkdag als burgeemeester van Groningen. Foto : Karel Zwaneveld
14-09-2009. Groningen. Netherlands. Peter Rehwinkel op het bordes van het stadhuis op zijn eerste werkdag als burgeemeester van Groningen. Foto : Karel Zwaneveld Karel Zwaneveld Photography

„Tranen met tuiten heb ik gehuild toen ik ongeveer acht jaar geleden ’s nachts in bed naar Billy Elliot keek. Die film van Stephen Daldry gaat over een jongetje dat een enorm ballettalent blijkt te zijn. Hij komt uit een traditioneel arbeidersmilieu in het Engeland van Margaret Thatcher en krijgt veel weerstand vanuit zijn omgeving. Zo wil zijn vader liever dat hij boksles neemt. Maar als Billy zijn eigen weg gaat en wordt aangenomen op de Royal Ballet School komen zijn vader en broer toch naar zijn eerste grote voorstelling kijken en zijn ze heel trots.

„Achteraf besefte ik pas dat de film me zo raakte omdat ik mijn eigen aanvaarding van mijn homoseksualiteit er in herkende en de uiteindelijke acceptatie daarvan door mijn ouders. Billy is overigens niet homoseksueel, ook al gaat iedereen daar in het begin van de film wel vanuit. Maar het proces dat hij doormaakt is hetzelfde.

„Als Billy bijvoorbeeld op een gegeven moment besluit te stoppen met balletles vanwege de druk van anderen, blijkt zijn wens om te dansen toch te groot en hij zet door. De eerste keer dat ik bij mezelf ontdekte dat ik op mannen viel, wilde ik het ook wegdrukken. Ik vond het te moeilijk om er mijn omgeving mee te confronteren. Over die omgeving wil ik verder niet te veel uitweiden, maar homoseksualiteit was er onbekend en onbekend maakt onbemind.

„Het zijn vaak andere mensen die je tegenhouden, maar het zijn ook anderen die je verder helpen. Bij Billy is dat een strenge dansdocente die zijn talent ziet en hem op haar eigen strenge wijze stimuleert om door te gaan met zijn balletcarrière. Voor mij was dat mijn promotor Jan Vis, oud senator voor D66, die veel voor mij betekende in de periode dat ik uit de kast kwam. „Billy Elliot was voor mij een afronding van mijn eigen verwerkingsproces over mijn homoseksualiteit. Het liet me bovendien ook weer zien hoeveel een film kan losmaken. En dan zag ik deze film nog niet eens in de bioscoop, waar de beleving van beeld en geluid nog veel indrukwekkender is. Ik heb Billy Elliot nog vaak teruggezien, ook gewoon omdat het heel erg mooi gemaakt is. Zoals Billy op U2 naar huis danst, prachtig!”