Ketchup van stand

Koken is leuk en mooi meegenomen als je het kan. Maar de meeste mensen laten het doen. Door fabrikanten. Ze maken de lekkerste maaltijden en excellente halffabrikaten waar alleen wat warm water doorheen moet. Jazeker, het kan ook smerig. Het is makkelijker om een lijst aan te leggen van niet te verteren kant-en-klare eetwaar dan een top-25 van goed spul uit de supermarkt. En je moet maar durven. Tegen je deftige vrienden zeggen dat je iets geweldigs uit een pakje hebt gegeten gisteravond.

Onmogelijk dat misosoep, zo uit een pakje, met alleen kokend water erbij, een culinair hoogstandje kan zijn. Voor soep moet je lijden in de keuken, als een kunstenaar in zijn atelier. Zo heb ik heel lang niet geweten hoe ketchup smaakt. Omdat het nooit in huis kwam. Bij mijn ouders al niet. Het was ordinair. Maar lieve help, wat lekker eigenlijk.

Niet elke dag, het is meer iets voor de feestdagen. Ik was altijd al weg van elleboogmacaroni, maar eet het nu wel eens met niets anders dan wat ketchup. Samen met mijn kleinzoon. Zou ik zijn smaak voorgoed bederven? Mij werd wijsgemaakt dat ik mijn handschrift verknoeien zou als ik met een balpen zou gaan schrijven. Dat lijkt waar geworden.

Vorig jaar wees een man van Heinz me de weg in Portugal, naar tomatenvelden en een fabriek waar Heinz puree haalt om in Elst, met zout, suiker, kruiden en azijn in flesjes te doen. De man is van de afdeling marketing. Hij vroeg me pardoes of ik ideeën had voor nog betere verkoop van zijn ketchup. Ik wist dat Heinz er prat op gaat dat zijn ketchup overal ter wereld hetzelfde smaakt. Dat vinden wereldreizende ketchupjunken mogelijk stomvervelend, dacht ik hardop. Je zou iets bijzonders moeten maken. Iets voor de hoogculinair wellicht, de wat oudere welgestelde die niet met gewone ketchup gezien wil worden en liever iets koopt waar hij net zo uitvoerig over kan converseren als over zijn wijnen. De man van Heinz grijnsde. En vorige week bracht de post een flesje. Heinz Black Label. Briefje erbij: „Een verbluffend geraffineerde rijke tomato ketchup met een sensationeel subtiele smaak, gemaakt voor de echte fijnproever.” Linke soep zo’n tekst, want je kunt eruit leren dat Heinz zijn vaste klanten van Heinz geen fijnproevers vindt.

Het verschil. In gewone Heinz zit gewone azijn en suiker. In de Black Labelvariant zit balsamico, donkerbruine azijn uit Italië waar veel over gesproken en geschreven wordt. De azijn der azijnen, hoor je zeggen, maar met Kerst ook te koop bij Aldi, wat snobs te denken geeft. Om de Black Labelsaus nog wat donkerder te kleuren, is bruine suiker gebruikt.

Wat te doen? Proeven. ’s Ochtends vroeg, nuchtere maag, kloddertjes op een bord, vinger erin en aflikken.

Het proefpanel was te klein voor keiharde conclusies, maar hier dan toch het resultaat. Heinz Black Label is zoeter en ondanks dat lekkerder dan Heinz ordinair. Maar er lag nog een kloddertje op het bord. Ook donker van kleur en net zo sensationeel subtiel van smaak als de zwarte Heinz. Ik durf het haast niet te zeggen; die ketchup kwam van Lidl.