Rolstoel-atlete kon soms toch lopen

Het leek een wonder. Monique van der Vorst had dertien jaar in een rolstoel gezeten, toen ze na een ongeluk ineens een tinteling in haar been voelde. Ze kon weer lopen en verdiende na revalidatie en training een contract als wielrenster bij de Raboploeg.

Maar het verhaal blijkt niet helemaal te kloppen. Van der Vorst, die twee keer zilver won bij de Paralympische Spelen, gaf honderden interviews. Ze verscheen op tv, in kranten en buitenlandse media. Ook De Pers tekende haar verhaal op. Maar de auteur kreeg na publicatie e-mails van rolstoelatleten en dorpsgenoten van Van der Vorst. Ze hadden haar zien lopen, of haar staand zien douchen.

De Pers besloot Van der Vorst opnieuw te interviewen en kreeg een ander verhaal te horen. Het probleem zat niet in haar ruggenmerg, maar in haar hoofd, bekent ze in de laatste editie van het dagblad. „Mijn huidige revalidatiearts vergelijkt het met een auto: mijn motor was niet stuk, maar ik wist niet meer hoe ik auto moest rijden.” Van der Vorst zegt dat ze soms kon staan of lopen. „Maar het duurde nooit lang.” Ze zou getraumatiseerd zijn door de vele ongelukken die ze heeft gehad. „Ik heb niet gelogen, ik heb het niet goed verwoord. Achteraf klopt het niet wat ik gezegd heb, maar ik wist niet beter. Ik was me er niet van bewust dat ik daarvoor soms op mijn benen stond. Ik had nooit in de media moeten komen, denk ik.”