Kuijer moet naar tandarts

Als Guus Kuijer hoort dat hij de ‘Nobelprijs voor kinderliteratuur’ ontvangt, vlucht hij naar de tandarts. In België ruziet men over meneer ‘Nkazi’

‘Premier Rutte liet het afweten om Guus Kuijer publiekelijk te feliciteren, daarom doe ik het maar’, schreef Arnon Grunberg vorige week in de Volkskrant, nadat Guus Kuijer de Astrid Lindgren Memorial Award had ontvangen. Uit een inmiddels vrijgegeven opname van het gesprek waarin Kuijer het nieuws te horen krijgt, blijkt echter dat de kinderboekenauteur zelf ook niet van plan is er veel voor te laten. Hier het volledige transcript:

- „Met Guus.”

„My name is Larry Lempert and I am the chairman of the Astrid Lindgren Memorial Award.”

- „Yes.”

„And the jury has just had its meeting and decided that 2012’s reciever of the Astrid Lindgren Memorial Award is mister Guus Kuijer, and we would all like to congratulate you very very much.”

- „Well, I’m very suprised and honoured, but the fact is, I have to go to the dentist.”

„Oh.”

- „I understood you, I understand I won the prize and I am very honoured.”

„That’s good, we’ll contact you later, bye bye.”

Toen de beroemde Vlaamse fotograaf Stephan Vanfleteren een paar jaar terug in Congo tegenover meneer ‘Nkazi’ stond, vroeg hij de (naar eigen zeggen) 125-jarige of het goed was dat hij wat foto’s nam. Dat was goed. Maar meneer Nkazi gaf – zo zeggen zijn boze erfgenamen nu – géén toestemming voor het gebruik van de foto voor het boek Congo van David van Reybrouck. En dat gebeurde wel, sterker nog: de foto van Nkazi siert het omslag van de veelgeprezen (onder meer de AKO Literatuurprijs) bestseller (200.000 exemplaren). De ‘Brusselse rechtbank van eerste aanleg’ gaat nu bepalen of de verkoop van het boek moet worden stopgezet. Ook eist de familie van Nkazi een schadevergoeding. Op 8 april wordt meer duidelijk over een eventueel verkoopverbod, een oordeel over de schadevergoeding volgt op zijn vroegst in 2013. De Duitse en Amerikaanse uitgever hebben in overleg met de erven besloten de foto niet te gebruiken.

En dan nog één keer Tom Lanoye. Vorige week werd op deze plek een oproep gedaan: stuur uw handtekening van Lanoye op, zodat wij kunnen zien hoe het handschrift van de auteur van het Boekenweekgeschenk zich gedurende vele signeersessies ontwikkelt. We ontvingen tientallen inzendingen en kregen op die manier een tamelijk betrouwbaar beeld van Lanoyes schrijfkunst, die het beste kan worden samengevat met het woord ‘rotsvast’.

Aardig was wel dat we dankzij Lau Masurel uit Leiden ontdekten dat de handtekening van Lanoye zich in de loop der jaren wel degelijk heeft ontwikkeld. Masurel stuurde een foto van „eenschutblad dat hij voor mij signeerde na afloop van zijn voorstelling ‘In de piste’ op 15 oktober 1988 in Voorschoten.” Waar anno 2012 de letters T en L ineengevlochten zijn, stonden die een kleine kwart eeuw geleden nog los.