13

Toen ik zelf dertien was, had ik een dagboek. In 1981: verliefdheden, ruzies, radicaal kappersbezoek, weeë songteksten. Dito dichtpogingen. Een plotselinge laatste zin:

„Ik weet eigenlijk totaal niet wat ik nou eigenlijk wel wil.”

Adequaat samengevat, al zeg ik het zelf. En een paar maanden later begon je gewoon opnieuw. In een volgend dagboek zou alles anders gaan: beter!

Gisteren scrolde ik, zoals half Nederland, door de moderne, openbare variant: de tweets van @jeschatjee, de dertienjarige Livia uit Pijnacker (vanmorgen was het account verwijderd). Ik herkende mijn eigen dagboek: onzekerheid, verlangen, ongeduld. Al moeten twitterende tieners stukken bondiger zijn. Dat scheelt een hoop geëmmer, maar maakt alles ook heftiger en grover.

Alleen: Livia pleegde woensdag plotseling zelfmoord. Haar laatste woorden verschenen even voor half acht ’s avonds op Twitter:

Ik hield van jullie echt maar het is telaat ! Doegg xx

Als een virus verspreidde zich toen een onbewezen gerucht. Dit meisje zou op een via internet verspreidde ‘bangalijst’ staan: zo’n door jongens bedachte reeks „sletten”. Mij lijkt de kans groter dat sociale media hier onbedoeld een veel verraderlijker rol speelden.

Op Twitter jongleren kinderen behendig met privacy. Intimiteiten wisselen ze bij voorkeur uit via het discretere msn of ping. Daar worden harten uitgestort en roddels opgetuigd. Vaak twitteren kinderen er simultaan bij. Twitter is voor het etaleren van gevoelens, tienerdrama, en het gewone leven.

Livia twitterde haar laatste uren huiselijke dingen. Iets halen bij Albert Heijn. Lamp van fiets gevallen. Biologie leren.

Iets ongenoemds zat haar wel dwars.

Ik wil het wel tegen mama zeggen maar ook weer niet (...)

Ze ging eten, knuffelde met haar moeder, twitterde dat zij met drie anderen zat te chatten op msn. Diezelfde minuut twitterde zij:

Geen woorden voor.

Een minuut later kwam er een tweet binnen, waarop zij alweer vrolijk reageerde.

En haar allerlaatste tweet kwam slechts negentien minuten dáárna.

Negentien minuten later. Is dat existentiële wanhoop? Of misschien uit de hand lopend tienerdrama? Werd hier, met dank aan de sociale media, niet iets nét wat verder opgezweept dan de bedoeling was? Vreselijk veel verder? Wat gebeurde bijvoorbeeld eerder op msn?

In talloze dagboeken van dertienjarigen moet „was ik maar dood” staan, of iets in die geest. Dat hoort er een beetje bij. Maar die kinderen schreven in hun eentje, niemand besteedde er aandacht aan. Zo was er eigenlijk geen bal aan.

Voor impulsieve tieners (en niet voor hen alleen) kunnen sociale media een benevelende cocktail van actie en reactie worden. Kinderen communiceren er razendsnel en via verschillende kanalen. Ik zei. Hij zei. Jij zei. Páts, páts.

Schreef Livia die laatste tweet niet juist omdat zij wíst hoe snel iedereen dan reageert?

Zij leefde nog, toen ze haar vonden. Maar ze is toch overleden.