Column

Uitlokking van gestolen beelden Catshuiscrisis

De Catshuiscrisis met telelens:

Arie Slob (ChristenUnie) verwachtte in Moraalridders (EO) minstens een Oscarnominatie voor het acteren in de beelden van de Catshuiscrisis. Dat zal niet gebeuren, maar zeker is dat we die door de NOS met telelens gedraaide taferelen van de zes onderhandelaars in de tuin nog heel vaak terug zullen zien, ongeacht het voortbestaan van de gedoogconstructie.

Het verdient ook nauwgezette reconstructie waar we daar naar kijken en hoe de beelden passen in de manier waarop we vergelijkbare beelden plegen te lezen.

Zeker is dat de mediastilte rond de onderhandelingen tussen VVD. CDA en PVV na ruim drie weken gistermiddag nogal hardhandig verbroken werd. Tot dan toe zagen we melige stand-uppers van Haagse verslaggevers voor het hek en op afstand waargenomen details van het gedrag van zes politici in de buitenlucht. Zo leerden we dat minister-president Mark Rutte (VVD) zijn fiets ook op het terrein van de ambtswoning op slot zet en dat drie van de politici (Wilders, Verhagen en Agema) sigaretten roken. Dat is een veel hoger percentage dan onder het hele Nederlandse volk.

Dinsdag rukte de eerste aanwijsbare fictie op in de verslaggeving. Bij het wegrijden van een auto met onzichtbare inzittenden maakte NOS-verslaggever Ron Fresen met zijn microfoon een weinig realistische snoekduik in die richting, die in een vloeiende beweging eindigde in een solo-optreden voor de camera. Daar hing drama in de lucht.

Gisteren rond het middaguur werd een witte parasol uitgeklapt en voegden Rutte en Wilders zich bij de anderen aan tafel. De premier sloeg een joviale arm om de schouders van zijn gedoogpartner, die daar niet op leek te reageren. Wel deelde hij rokertjes uit aan Maxime Verhagen (CDA, nee dank je) en Fleur Agema (PVV, ja graag).

Rond die tijd bereikte de parlementaire pers een sms van de RVD dat de onderhandelingen in een moeilijke fase waren beland. Het tafereel leek bedoeld om het tegendeel te suggereren. Totdat op een signaal van Wilders (heen en weer bewegen van de wijsvinger) allen tegelijk opsprongen en wegliepen. Wilders wees daarna op zijn tanden: hapje eten, misschien?

Het deed een beetje denken aan een film zonder geluid van een ongemakkelijke familiebijeenkomst: vader slaat een arm om de schouder van een minder geliefde oom, iedereen is blij als het poseren klaar is. Maar in dit geval leek de spontaniteit zelfs zorgvuldig geregisseerd, in de wetenschap dat die beelden gestolen zouden worden. als een fiets die je expres niet op slot zet.

Het meest leek het nog op de rubriek in Koefnoen (AVRO), waarin quasidocumentaire beelden van de koninklijke familie zonder dialoog een karikaturale realiteit creëren. En ook die beeldconventie leek hier wel bewust ingecalculeerd.