Acteren beperkt zich tot kreunen

Wrath of the Titans

Regie: Sam Worthington, Rosamund Pike, Liam Neeson, Ralph Fiennes. In: 88 bioscopen.

Zand en sandalen: de klassieke film is terug. Een kwestie van voortschrijdende techniek. Gladiator bewees ruim tien jaar geleden dat de computer nu epische grandeur waarborgt zonder dure decors en hordes figuranten. En vaak levert het films op met visuele flair. Hoe idioot ook, het Spartaanse steroïdenspektakel 300 had een opvallend schilderachtige stijl; Immortals viel op door een haarscherpe, prerafaëlitische esthetiek.

De Clash of the Titans-serie is helaas het lelijke eendje in de bijt. In deel één (2010) werd de queeste van halfgod Perseus om de wereld te redden van de Kraken overwoekerd door agressieve fabeldieren. Zo verliefd was die film op zijn digitale creaties dat er nauwelijks ruimte voor mensen overschoot. Andere handicaps: chaotische actie, ondermaatse 3D, een humorloze hoofdrolspeler. Resultaat: een film die tegelijk benauwend vol en akelig leeg was.

Sam Worthington, die Perseus speelt, beloofde beterschap, maar vervolg Wrath of the Titans blijkt niet veel beter. Opnieuw leeft de halfgod als eenvoudig visser. Zijn liefje van deel één heeft zich nuttig gemaakt door te sterven: dat geeft Perseus amoureus de vrije hand. Nu gaat hij op expeditie met een schalkse neef en Andromeda (Rosamund Pike), een carrièrekoningin die geen tijd heeft voor de liefde.

Wrath of the Titans reduceert Götterdammerung tot familiedrama tussen broers: Zeus en Hades, Perseus en Ares. Opa Kronos zint intussen met zijn lava spattende titanen op een holocaust. Maar suspense sneuvelt door het opgefokte tempo en acteren beperkt zich tot hijgen en kreunen onder een laag stof, zweet en bloed. En met tekst die als meel in de mond ligt, weten zelfs Liam Neeson (Zeus) en Ralph Fiennes (Hades) dit holle vat geen gravitas te geven.