Column

Huwelijksdwang

Nee, ze ziet er inderdaad niet gelukkig uit op haar trouwfoto’s. A. (39) toont mij er nog één. Ze is zeventien. Witte bruidsjurk, bruidsboeket in haar hand, maar op haar gezicht een uitdrukking alsof ze haar eigen begrafenis meemaakt.

„Ik had hem tot aan het huwelijk maar een paar keer telefonisch gesproken”, zegt A. over de bruidegom. „Hij woonde in Frankrijk. Afspreken zat er dus niet bij.”

Als ik A. vraag of ze haar huwelijk een gedwongen huwelijk zou noemen, antwoordt ze zonder aarzelen ‘ja’. Maar had ik haar de vraag gesteld toen ze net getrouwd was, dan had ze geantwoord dat het een huwelijk uit liefde was.

„Ik schaamde mij ervoor dat ik met iemand was getrouwd die ik niet zelf had gekozen en op wie ik niet verliefd op was. „Mijn vader stelde mij voor een keuze. Of ik trouwde met deze jongen uit Frankrijk of met een neef uit Marokko. Toen ik zei dat ik met geen van beiden wilde trouwen, dachten mijn ouders dat ik weigerde omdat ik geen maagd meer ben. Ze hebben mij het huwelijk in gemanipuleerd: trouwde ik niet, dan zou ik hen te schande maken.”

Afgelopen vrijdag stemde de ministerraad in met een wetsvoorstel dat huwelijksdwang moet tegengaan. Hoe? Door het voor minderjarigen onmogelijk te maken om in het huwelijk te treden.

Tja, zie ik A. denken. Waar was zulke wetgeving toen zij het nodig had?

„Ik weet niet of ouders die hun dochter willen uithuwelijken hiervan onder de indruk zullen zijn. Dan wachten ze wel tot het meisje achttien is. Vraag me ook af of de wetgeving niet bedoeld is om iets anders tegen te gaan, het importhuwelijk.”

Terwijl ze de foto’s opbergt, slaan we aan het speculeren. Worden er nog meisjes uitgehuwelijkt? Je hoort er niet zoveel meer over in het roddelcircuit.

„Ik denk dat het klassieke gedwongen uithuwelijken niet meer zo vaak voorkomt. Wat nog wel bestaat is het gearrangeerde huwelijk, waar het meisje of de jongen betrokken wordt bij de partnerkeuze. Ze mogen dan nog steeds geen eigen keuze maken, maar ze kunnen wel een kandidaat afwijzen.”

A. scheidde op haar drieëntwintigste. Haar echtgenoot kon het niet verkroppen dat zijn jonge bruid niets van hem moest hebben. Hij hield haar kort. Ze mocht niet naar school, niet werken. „Ik had het gevoel dat mijn leven voorbij was.”

De scheiding werd een drama, maar ze herwon haar vrijheid. Ze ging weer naar school, werkte en trouwde jaren later met een jongen van wie ze wel hield.

„Elk gedwongen huwelijk is er één te veel”, zei Mark Rutte vrijdag.

A. had dat graag eerder uit de mond van een minister-president gehoord. „Nu hoor ik het iemand zeggen die gedoogd wordt door een partij die het wetsvoorstel als een manier ziet om moslims uit Nederland te weren. Niet per se als een manier om meisjes tegen uithuwelijken te beschermen.”