Vrouw verkleed als boom

Als trouw bezoeker van Nationale Boomfeestdag, een initiatief uit 1956 van professor J. Houtzagers, ging ik dit jaar naar een kale vlakte in Cuijk. In het gebouw van boomkwekerij Ebben – een belangrijke sponsor, ze leverden de bomen – sprak ik een van de promotiedames van het evenement. Mevrouw Gemma Roelofs, een vrouw van vijftig verkleed als boom.

Natuurlijk is het prima dat je voor boom speelt, en ook dat je die rol volhoudt, zoals mevrouw Roelofs met haar ‘Poeh, ik zou wel een regenbuitje lusten’, maar het wordt minder leuk als je blijft doen alsof je een boom bent terwijl iedereen ziet dat je – hallo, je hebt een rode bril op – geen boom bent. Dat deed mevrouw Roelofs namelijk.

Ze wees met haar takken naar een kudde schoolkinderen, zo te zien de plaatselijke jeugd. „Het is belangrijk dat ze weten dat worteltjes niet uit een zakje komen, spinazie niet uit de diepvries komt en aardappeltjes onder de grond groeien.”

Het leek me een taak voor de plaatselijke onderwijzers en niet van mevrouw Roelofs, want als boom nam niemand haar serieus. Tegen een van de kinderen zei ze: „Ik vind het niet leuk als hondjes tegen me plassen.”

Het kind – een jongetje met een kuif – reageerde met: „Ik wel.”

Voorlichters die zich verkleden als bomen, een hellend vlak.

Buiten op het sterrenpodium presenteerden ‘de BN’ers’ Helga van der Leur (weervrouw) en Luc Weegels (wie?) een show waarin vooral ‘bomenpropgandaliederen’ werden gezongen. Hoogtepunt was het optreden van ‘bomenvriend’ Gerard Joling, die een zwart T-shirt droeg waarop met glitters de tekst Ik ben het echt! was aangebracht.

Gerard zei dat hij bomen ‘bijzondere wezens’ vond en dat ‘we met elkaar vaker aan de bomen mogen denken’. Zelf dacht hij de laatste tijd veel na over bomen, maar dat was te verwachten.

Daarna ging het in optocht naar de plantlocatie. Een overspannen vrouwenstem – als ik me niet vergis was het weervrouw Helga van der Leur – riep door de microfoon dat boomplantdag dit jaar in het teken stond van ‘het busongeluk’. Niemand minder dan prinses Maxima kwam, we moesten extra hard voor haar klappen want ’s morgens was ze nog in het Belgische Lommel om de 28 slachtoffertjes te herdenken.

De prinses arriveerde in een zwarte auto. Ze droeg vanwege de herdenking zwarte kleren en een donkere zonnebril. Ze stopte een boom in een gat en ze trok na het uitspreken van de tekst ‘een-twee-drie-huppakee’ een wit laken van een klein herdenkingsmonument. Daarna ging ze weer. Ze was maar kort bij de festiviteiten geweest, maar had als gebruikelijk een diepe indruk achter gelaten.

De zanger Gerard Joling: „Ik denk dat haar hart verscheurd is door alle gebeurtenissen. Het is de vierde keer dat ik haar van dichtbij mocht zien en ik vond dat ze er weer prachtig uit zag.”

Weervrouw Helga van der Leur: „Ze gaf me een hand en achteraf denk je dan: was het een harde of een zachte hand?”

De voorlichtende boom Gemma Roelofs keek naar 28 takjes in kuilen rondom het herdenkingsmonumentje. Ze vond het een mooi ‘herinneringsbos’. Ze overdreef, zoals ze alles overdreef: het enige wat van de dag bleef hangen was de als boom verklede promotiedame zelf.