Laagdrempelige Nozze di Figaro

Opera

Le Nozze di Figaro van Mozart door de Nationale Reisopera. Regie: Gijs de Lange. Dirigent: Jan Willem de Vriend. 24/3 Enschede. Tournee t/m 21/4. Inl: reisopera.nl ****

Boe noch bravo viel dirigent Jan Willem de Vriend ten deel, toen hij na afloop van Le Nozze di Figaro applaus kwam halen. Erkende het publiek van de Nationale Reisopera dat het Nederlands Symfonieorkest weliswaar zeer vlot en bruisend maar ook nog wat rafelig had gespeeld? Of was het lauwe onthaal een impliciete afkeuring van de handtekening die De Vriend met zijn orkest zette onder een omstreden rijkssubsidieplan dat direct met de Reisopera concurreert?

Die ruzie achter de schermen had gelukkig geen merkbare gevolgen voor de presentatie van Le Nozze, Mozarts meesterlijke opera vol wantrouwen, intrige en wrede liefdesspelletjes. Het werd in de regie van Gijs de Lange een typische Reisoperaproductie: geen geabstraheerd concepttheater, maar een laagdrempelig instapmodel waarbinnen de – wél toegejuichte – jonge zangers alle ruimte krijgen.

Het kale decor, dat wellicht een verlaten filmset suggereert, had best nog inventiever gebruikt kunnen worden. De voorstelling gedijt nu vooral bij details in de personenregie. De verwaarloosde gravin (een warmbloedige Johanni van Oostrum) smacht naar haar echtgenoot (John Chest met verzorgde dictie), zelfs als deze haar bijna geweld aandoet. De geile puber Cherubino weet in de aanstekelijke vertolking van mezzosopraan Karin Strobos te ontroeren met subtiele Michael Jackson-pasjes. En ook in een minirolletje maakt tenor Ashley Catling indruk als druk gesticulerende Don Curzio.

Bovenal schittert John Molloy als lenige en veelkleurige Figaro, geflankeerd door een soms moeilijk intonerende maar wel fris kittige Claire Ormshaw als zijn bruid Susanna.

Hun onderlinge chemie is oprecht, hun liefde bestendig. Maar dat is natuurlijk ook te danken aan Mozart, die reeds met een handjevol noten personages weet te creëren van vlees en bloed.