Column

Het effect dat geen effect heeft

Het gaat hier niet over het Paul van Ass-effect, want dat is een onnavolgbare driebandstoot waarvan de ballen nog steeds onderweg zijn.

Het gaat hier wel over de overeenkomst tussen Hans Verel, Jurrie Koolhof, Peter Boeve, Henk Wisman (2x), Dolf Roks, Gert Heerkes, Henk Wisman, Adrie Koster, Henk van Stee en Frans Adelaar. Voetbaltrainers die de afgelopen tien jaar bij een eredivisieclub tussentijds werden ontslagen, omdat de leiding daarvan op hét effect hoopte.

De moeder van alle trainerseffecten is het Fritz Korbach-effect. Talloze dochters zijn sindsdien gevolgd.

Wat betreft het rijtje Verel tot en met Adelaar: het beoogde effect van hun opvolgers bleef uit. Fortuna Sittard, De Graafschap (2x), FC Zwolle, FC Den Bosch, RBC, Willem II, Volendam, RKC en Sparta degradeerden toch.

Ook in hogere regionen mikken de clubs op het beroemde effect. Feyenoord denkt al het hele seizoen van het Ronald Koeman-effect te profiteren, hoewel dat eerder in Valencia niet aanwezig bleek te zijn. Nadat de trainer van de junioren naar de senioren was overgeheveld en de club kampioen werd, gelooft Ajax in het Frank de Boer-effect. PSV hoopte op het Phillip Cocu-effect. Gisteren bleek De Boer effectiever dan Cocu: 2-0.

Maar er zijn vooral bewijzen dat het effect effectloos is. FC Twente trok in de winterstop Steve McClaren aan, oude wijn in een oude zak. Onder zijn leiding verloor Twente in de tien wedstrijden na de winterstop vaker dan onder zijn ontslagen voorganger Co Adriaanse in de eerste zeventien wedstrijden.

Onder het motto ‘er moest iets gebeuren’ of onder druk van de boze achterban schuiven de soms armlastige clubs hun trainer, die vaak met trompetgeschetter was binnengehaald, voortijdig aan de kant. Van de kant eigenlijk.

De enige zekerheid die ze dan hebben is dat ze de ontslagen trainer moeten doorbetalen, terwijl zijn opvolger ook een lieve duit kost.

Dat is het gekke Henkie-effect.