Een ronkende en vleiende McCartney

Paul McCartney speelde in Ahoy een ruime selectie liedjes van zijn oude band, zonder in gemakzucht te vervallen. De bijna zeventigjarige toonde zich een nog frisse en soepele zanger, die fit genoeg was voor een show van drie uur.

Paul McCartney. Gehoord: 24/3 Ahoy’, Rotterdam. ****

Door Hester Carvalho

Het duurde een paar nummers, maar toen had Paul McCartney zaterdagavond de schwung weer te pakken.

Vanaf een jolig, aan de zaal gericht „Alles kits?” liet McCartney een lange stroom hits en successen op de uitverkochte Ahoy’ los, was hij beweeglijk en onderhoudend, en, op een paar half geslaagde hoge noten na, uitstekend bij stem.

De manier waarop McCartney in Wings-klassieker Maybe I’m Amazed zijn stem liet ronken en vleien, had de klasse die hem kenmerkt. Wie ziet er, een paar maanden voor zijn zeventigste verjaardag, zo fris en soepel uit – in hagelwit overhemd met hippe bretels, op halfhoge Beatleslaarzen – als McCartney? Wie rent van piano naar gitaar en terug, binnen één nummer? Wie heeft na afloop van een ruim drie uur durend concert bij het slotapplaus nog adem voor een kuitenflikker – terwijl zijn decennia jongere muzikanten amechtig in een buiging hangen?

Zijn show, in het kader van de On The Run-tournee, biedt een selectie uit het Beatles-repertoire, solonummers en Wings-klassiekers. Soms waan je je in een gelukzalige maalstroom, als de band snelt van Back In The USSR naar I’ve Got A Feeling naar A Day In The Life. En dit alles in smetteloze uitvoeringen van McCartney en zijn vier bandleden, al blijft het jammer dat de strijkers van Eleanor Rigby uit een keyboard komen.

Het bijzondere is dat McCartney niet op beproefde formules leunt. Zo was dit optreden in verschillende opzichten anders dan dat van eind 2009, in Arnhem. Hij speelde deels andere nummers, en had een andere omlijsting van achtergrondprojecties, die werden afgesloten met het bekende vuurspektakel tijdens Live And Let Die. Van The Beatles speelde hij zorgvuldige versies van Drive My Car en The Night Before (‘Voor het eerst in Nederland’) en het warme bad Hey Jude, van Wings waren er onder meer Ram On, Venus and Mars, Junior’s Farm. Van zijn nieuwste cd, Kisses On The Bottom, hoorden we alleen het voor echtgenote Nancy Shevell geschreven My Valentine.

Of het nu een obscuurder Wings-liedje is, of een Beatles-succes, Paul McCartney behandelt het materiaal met eerbied: elk nummer wordt uitgewerkt tot op de laatste noot, geen uithaal of ‘na-na-na’ wordt overgeslagen. Hier is geen sprake van gemakzucht – integendeel, waar mogelijk voegt hij een afwijkend ritme toe, of last twee nummers aan elkaar voor een contrasterend effect.

Van McCartney wordt vaak gedacht dat hij een voorkeur heeft voor simpele meezingers, maar te oordelen naar zijn optreden kan het hem niet ingewikkeld genoeg zijn. Door de soepele uitvoering en vernuftige componeren blijft het toegankelijk.

En ze bleken nog te bestaan, de uitzinnige vrouwen die hun idool op het podium willen omhelzen – al was dat nu in de persoon van een warrige fan die een omhelzing vroeg in ruil voor stroopwafels, en tot Pauls misnoegen de wafels schuldig bleef.

Op de achtergrond waren onder meer beelden te zien van jonge Beatles, of Paul en Linda ten tijde van Wings. Zo gunde McCartney ons een blik op het verleden, het heden en wellicht de toekomst. Want Sir Paul is voorlopig niet uitgespeeld.