Brieven opinie

Betrek privésituatie politici niet bij hun standpunten

Bij het lezen van het artikel ‘Nederland is een natie zonder normen’ van Ramsey Nasr (Opinie&Debat, 24 maart) verwachtte ik dat de schrijver zich zou onttrekken aan het beeld dat de kop suggereert. Niets is evenwel minder waar. Na lezing kan de conclusie niet anders luiden dan dat ook Nasr zich laat meesleuren door onze normloosheid.

De normvervaging van Nasr betreft de grove insinuatie dat onze buitenlandpolitiek inzake de Israëlisch-Palestijnse kwestie wordt bepaald door de persoonlijke situatie van minister Rosenthal (Buitenlandse Zaken, VVD), die een Israëlische vrouw heeft en wiens zussen in Israël wonen. Een dergelijke bewering is gebaseerd op emoties en kan niet op een verantwoorde wijze worden onderbouwd. Ik dacht trouwens dat het in Nederland een goed gebruik is – en normatief besef – om bij de politieke standpuntbepaling de privésituatie van onze politici niet te betrekken.

Ik zou het overigens even onkies vinden te suggereren dat de standpuntbepaling van Nasr inzake de Israëlisch-Palestijnse kwestie verband houdt met zijn Palestijnse achtergrond.

Dries Nagtegaal

Gouda

Met dit schrijven is er nog hoop voor Nederland

Dank, dank, meneer Nasr, hartgrondig dank voor uw begeesterd schrijven over de Nederlandse normloosheid als norm. Het is de vraag hoe de nieuwe journalistiek zich aangesproken voelt door uw appèl, evenals de politici, de bestuurders, de ondernemers en de burgers. De hoop blijft bestaan.

J.G. Borghuis

Zeist

Is Ramsey Nasr nu de Klager des Vaderlands?

Ik heb mij al vaker verbaasd over de opiniestukken van Ramsey Nasr. Als schrijver, regisseur, maar vooral als Dichter des Vaderlands zou je een meer verheven of verlicht stuk verwachten. Het is onbegrijpelijk dat zowel NRC Handelsblad als de Volkskrant een bijna onbeperkt podium biedt aan de zich repeterende, bijzonder negatieve klaagzang van Nasr.

In zijn drie pagina’s lange opiniestuk in Opinie & Debat van zaterdag 24 maart vertelt Nasr weer niets nieuws. De regering en de PVV moeten weg. Het volk en de media hebben geen moraal, cultuur of fatsoen. Wat mij opvalt is dat meneer Nasr graag en veel klaagt, vooral op dingen die in zijn ogen niet eens meer kunnen worden veranderd of teruggedraaid.

Zo krijgt klagen iets pathetisch. Doelloos klagen kunnen en doen we allemaal – ik ook. Hiervoor ben je in mijn ogen geen Dichter des Vaderlands en hiervoor hoort een zichzelf respecterende krant geen drie pagina’s in te ruimen.

Vraag Nasr voor de afwisseling eens om de mooiste gedichten die hij kan laten ontspruiten uit zijn creatieve brein – gedichten die een land als Nederland meer kunnen binden en versterken, gedichten waar iedere Nederlander hoop uit kan putten en om kan glimlachen, blij of verdrietig van kan worden, maar vooral gedichten waardoor mensen geïnspireerd raken. Dit klinkt allemaal heel dromerig en idealistisch, maar daarnaar schijnen heel veel mensen te hunkeren – en niet alleen in Nederland.

Duco Kniepstra

Rotterdam

Ik kreeg geen verhoging, dus kon ook niet weigeren

Eerst op de voorpagina en later in een redactioneel artikel verwijt u mij dat ik niet heb meegedaan met de ‘matiging’ van de vergoeding als commissaris, zoals Peter Elverding en Jeroen van der Veer wel hebben gedaan.

Uw verwijt past in een kennelijke kruistocht tegen sociaal-democratische commissarissen.

Mag ik u erop wijzen dat er een structurele verhoging van de vergoeding voor Elverding en van der Veer was afgesproken, waarvan zij goeddeels hebben afgezien? En dat ik helemaal niet voor die verhoging in aanmerking kwam, en daar dus ook niet van kon afzien?

Een beetje zorgvuldige journalistiek zou hebben voorkomen dat u tegen de verkeerde boom plast. Ik begrijp dat het verleidelijk is mij te plaatsen in een rijtje zakkenvullers, maar ik wil dit toch niet onweersproken laten.

Lodewijk de Waal

Haarlem