Smekende uithangbordjes

Een van de aandoenlijkste verlangens van de homo sapiens is dat naar het nieuwe, het ongerepte. Daarom verlaten leden van die soort hun partners, beginnen ze eenmansfracties, ruilen ze oudere partijleiders in voor jonkies, plegen ze terreuraanslagen en bezoeken ze de maffe marathonweken.

Daarom ook krijgen ze lentekriebels bij de gedachte aan nieuwe verkiezingen. Daarom volstaat de minuscuulste opening in de formulering van Hero Brinkmans kabinetssteun om het jubelen te voeden.

Verkiezingen! De bladblazer door vak k. Woest en ledig weer de aarde. Opdat we haar zelf kunnen invullen, maar dan goed. Maandenlang feest op tv. Daarmee redden we het wel tot de Olympische Spelen.

Het aandoenlijke zit hem erin dat het nieuwe nooit werkelijk nieuw is, en binnen luttele ogenblikken is verdwenen naar het achtergronddecor van het alledaagse. Denk maar terug aan hoe dat ging na die laatste nieuwe telefoon / auto / computer / schoenen / patio-overkapping / PvdA-leider.

Maar het verlangen is sterker dan zulke rationele overwegingen en ongetwijfeld biologisch verankerd. We willen het rituele offer, het reinigende vuur, om weer zuiver te zijn, opnieuw te beginnen, desnoods in een hiernamaals met tweeënzeventig maagden.

In mijn Haagse straat staan vierentwintig huizen te koop. Al die smekende uithangbordjes illustreren niet alleen het verlangen naar het nieuwe, maar ook de noodzaak om juist geen nieuwe verkiezingen te willen.

Zolang er twijfel is over het lot van de hypotheekrenteaftrek koop je geen huis, want twee maanden later kan blijken dat je het totaal verkeerd deed. Iedereen wacht dus, volkomen terecht. Na aandringen van de Eerste Kamer belooft het kabinet nu eindelijk, nog vóór de Olympische Spelen, met een ‘visie’ te komen.

Het maakt niet eens meer uit wát het over die aftrek besluit, als het maar besluit. Dan kan iedereen z’n rekensommetjes maken en komt – dankzij dat aandoenlijke mechaniek van onze irreëel hoge verwachtingen – die verzopen motor weer pruttelend op gang.

Verkiezingen zouden alles verzieken. Nog meer maanden van besluiteloze stagnatie zijn een te groot offer voor de oppervlakkige bevrediging van onze noviteitenhunkering.