Met 'gewoon jezelf zijn' kom je niet meer weg

The Hunger Games

Regie: Jennifer Lawrence, Josh Hutcherson, Woody Harrelson.

„Als ik sterf, wil ik nog wel mezelf zijn.”

„Ik kan me niet veroorloven zo te denken.”

In deze conversatie tussen heldin Katniss (Jennifer Lawrence) en haar sidekick Peeta (Josh Hutcherson) ligt de kern van The Hunger Games besloten. Waarom deze trilogie tienerboeken van Suzanne Collins na Harry Potter en Twillight de wereld veroverde. En waarom ze gefundenes Fressen voor cultuursociologen worden.

In The Hunger Games is Noord-Amerika na milieurampen verworden tot de dictatuur Panem: arme, achterlijke districten in depressiekleding onder de duim van een decadent, technologisch geavanceerd Capitool. De Hongerspelen zijn entertainment en intimidatie ineen. Elk jaar kiest het lot uit elk district twee ‘tributen’: een meisje en een jongen tussen de 12 en 18 jaar. Zij vechten tot er één overblijft in een realityshow die Idols combineert met gladiatorenspelen. Behalve vechten moet je in de smaak vallen: rijke sponsors kunnen je helpen in de arena. Heldin Katniss Everdeen uit het arme twaalfde District neemt de plaats in van haar zusje Prim wanneer die wordt ingeloot: als geoefend jager heeft zij overlevingskansen. Katniss, vroegwijs, taai én zorgzaam, wordt knap vertolkt door Jennifer Lawrence. Met dank aan veteranen als Woody Harrelson, Donald Sutherland en Stanley Tucci, als tv-gastheer Flickerman een onweerstaanbaar reptiel, wordt de lange inleiding tot het bloedvergieten zowaar het beste deel van de film. De verrukkelijke art direction, een mix van fascistische grandeur, antiseptisch Appledesign en neo-Victoriaanse Steampunk, helpt eveneens.

Maar echt boeiend is de ondertoon van media-angst en fatalisme. Katniss acht een kijkersboycot van de Hongerspelen uitgesloten: de verdorven show is verslavend entertainment en rebellie geen optie. Dus gehoorzaamt ze gedwee haar decadente mentors en stilisten tot ze zelf niet meer weet of een gevoel echt is of een nuttige overlevingstrategie. Zo is The Hunger Games een uitvergroting van de adolescentenobsessie met populariteit en authenticiteit. Hoe val ik in smaak zonder mijn ziel te verkopen? Met ‘gewoon jezelf zijn’ kom je in deze onbarmhartige wereld niet meer weg. „Ik kan me niet veroorloven zo te denken”, zegt Katniss.

Wie opgroeide met GeenStijl, Facebook en YouTube zal haar dat nazeggen. Zo simpel ligt het niet nu je jury overal is.