Blijkt dat monster om de hoek te wonen, bizar

De buren zijn blij dat Mohammed Merah is omsingeld, maar ook bang. Moslims krijgen straks weer de schuld.

French CRS police block a street during a raid on a house to arrest suspects in the killing of three children and a rabbi on Monday at a Jewish school in Toulouse March 21, 2012. About 300 police, some in bullet-proof body armour, cordoned off an area surrounding an apartment in a Toulouse neighbourhood in southwestern France, where the 24-year-old Muslim man Mohamed Merah was holed up. Shots were heard in the early hours of the morning, and police said three officers had been slightly wounded. REUTERS/Jean-Paul Pelissier (FRANCE - Tags: CRIME LAW CIVIL UNREST) REUTERS

Correspondent Frankrijk

Toulouse. Terwijl de inwoners van Toulouse de belegering van het huis van Mohammed Merah (24), de vermoedelijke dader van de aanslag op een Joodse school eerder deze week, volgen op tv, loopt Bekacem (29) er maar wat zenuwachtig bij. Hij is net als Merah een Fransman van Algerijnse origine. Hij is net als Merah moslim. „En wij Maghrebijnen zullen het wel weer hebben gedaan”, vreest Bekacem. Maar hij zegt absoluut niets met de moordenaar gemeen te hebben. „Hoe kan je nu kinderen zo koelbloedig neerschieten? Dan ben je geen moslim, dan ben je een godsdienstwaanzinnige.”

Bekacem is geboren en getogen in Mirail, de zuidelijke banlieue van Toulouse, waar ook de moeder van Mohammed Merah sinds enkele jaren woont. „Een vriendelijke, maar erg stille vrouw. Hem heb ik hier nooit gezien, voor zover ik me herinner”, zegt Bekacem. Uiteraard is hij ook wel opgelucht dat de dader van de moord op drie militairen, drie joodse kinderen en een rabbijn eindelijk is gevonden. Maar hij vreest ook het vervolg: moslims zullen weer gestigmatiseerd worden als terroristen, zeker als ze in de banlieue wonen.

Zijn vriendin Clara (21), een studente uit Mirail, vreest nog een ander mogelijk gevolg: een betere score voor Marine Le Pen van het Front National bij de komende presidentsverkiezingen. Zij zal de afkomst van de dader politiek willen verzilveren, vreest Clara. „Gelukkig is dit Toulouse en niet Parijs. Wij zijn veel rustiger. Al vond ik het wel typerend dat een van de buren zei geschokt te zijn dat de schutter in hun wijk woonde. Ze had eerder iemand uit Mirail verwacht. Alsof wij allemaal kindermoordenaars zijn”, verzucht Clara.

De wijk waar Merah woont is Côte Pavée, een rustige residentiële wijk in het noorden van Toulouse, grenzend aan de buurt met de Joodse school waar hij maandagochtend toesloeg. Voor de bewoners van Côte Pavée was het gisteren vreemd ontwaken. Ze zagen overal politie in de straat. In het holst van de nacht was de arrestatie van Merah mislukt.

Om drie uur ’s nachts omsingelde het overvalteam, 50 man sterk, zijn flat in een appartementsgebouw van vijf etages. Gas en elektriciteit werden afgesloten, opdat de verdachte geen explosies zou kunnen veroorzaken. Merah en de politie raakten verwikkeld in een schietgevecht, waarbij hij drie agenten licht verwondde.

Buurtbewoners die nog niet waren opgeschrikt door het lawaai werden ’s ochtends wakker in een belegerde wijk. Alexia Lambothe staat even voor zeven uur ’s ochtends nog wat beverig te kijken naar het ongewone spektakel dat zich voor haar deur afspeelt: zwaar bewapende agenten beletten de toegang tot haar straat, overal staan busjes van de oproerpolitie CRS, journalisten en camera’s verdringen zich voor het politiecordon om geen enkele beweging te missen. „Ik was de afgelopen dagen bang om de stad in te gaan. Blijkt dat monster om de hoek te wonen. Bizar. Echt bizar”, zegt Alexia, voor ze haar moeder aan de mobiele telefoon geruststelt dat ze veilig is. „Het is hier enkele honderden meters vandaan, mama. Maak je maar niet ongerust.”

De hele dag blijft Alexia tussen de journalisten het nieuws volgen. Zo hoort ze dat de verdachte wel erg veel praat, maar niet meewerkt, dat hij de onderhandelaars van het overvalteam heeft vertelt dat hij banden heeft met Al-Qaeda en dat hij de Joodse kinderen heeft vermoord uit wraak voor de dood van tientallen Palestijnse kinderen. Hij zegt dat hij „Frankrijk op de knieën wil krijgen”, aldus de procureur die het onderzoek leidt. In de loop van de dag wordt dankzij extra elementen duidelijk dat Merah wel degelijk de dader is van de aanslagen op de militairen en de Joodse kinderen. De scooter die hij gebruikte tijdens zijn aanslagen wordt teruggevonden, bij een kennis vinden speurders de camera waarmee hij zijn koelbloedige moorden filmde. Merah vertelt dat hij ze op internet heeft geplaatst, maar daarvan is tot nu geen enkel bewijs gevonden.

De politieagenten onderhandelen rustig, een psychologisch spel dat veel eist van alle betrokken partijen. Zo hopen ze dat Merah zich overgeeft, zodat het tot een proces kan komen. Hem doden zou van hem een martelaar maken, met mogelijk ook vreselijke gevolgen in wijken waar veel moslims wonen. „We hebben geenszins de bedoeling om hem te doden of om een overval op het huis uit te voeren”, zegt de procureur, die toevoegt dat uit het psychologisch profiel dat over Merah is opgesteld blijkt dat hij niet van het suïcidale type is. „Dit is een man die wil doden”, aldus de procureur. Twee keer zegt de dader dat hij bereid is zich over te geven, maar toen deze krant naar de drukker ging, duurden de onderhandelingen nog altijd voort.