Wedstrijdje liefhebben

‘Ik hou meer van jou dan zij.” Beweringen als deze worden in de liefde soms gedaan. Maar kun je de intensiteit van iemands liefde meten? Aan Stanford is het geprobeerd, met een feelgoodmovie als resultaat: The Love Competition.

Het onderzoek heeft geen grote pretenties. Het idee is niet dat liefde nu definitief meetbaar is. Het initiatief komt ook niet uit de wetenschap, maar van filmer Brent Hoff, tevens hoofdredacteur van het dvd-tijdschrift Wholphin. Hoff wilde zien hoe ver hij kon komen met liefde in wedstrijdverband. Vrij ver, zo blijkt.

Het Stanford Center for Neurobiological Imaging was bereid te helpen. Kandidaten zouden gescand worden in een mri-apparaat, dat activiteit van hersengebieden in kaart brengt. Daarbij moesten ze zo intens mogelijk denken aan wat liefde voor hun betekende. Op basis van de scan werd een cijfer gegeven aan de activiteit van de nucleus accumbens, een hersengebied dat een rol speelt bij positieve emoties. Wie de hoogste score haalde, werd uitgeroepen tot winnaar van de krachtmeting. Daarmee werd de meetmethode, voor dit project althans, een definitie van liefde.

Er werden zeven kandidaten opgetrommeld – het was een verkennend experiment, geen wereldkampioenschap. In de film stellen ze zich voor en leggen ze uit waaraan ze gaan denken in dat apparaat. Dat alleen al maakt The Love Competition de moeite waard. Zo verklaart de tienjarige Milo (de enige minderjarige) dat hij bij gebrek aan ervaring in de echte liefde gaat denken aan zijn pasgeboren nichtje Ingrid.

Verbazingwekkend is hoe enthousiast de deelnemers naar buiten komen. De meerderheid is lyrisch over de ervaringen in de mri-machine, alsof die verantwoordelijk is voor de mooie gedachten die ze zelf hebben opgewekt.

Dat de test waarschijnlijk wel iets relevants meet, blijkt op twee manieren. In de eerste plaats uit de voorspelling van onderzoeksdirecteur Bob Dougherty van het lab, die een goed voorgevoel blijkt te hebben over wie kansrijk is. In de tweede plaats, ironisch genoeg, uit de omstandigheden van de verliezer. Het zit niet in de film, maar wel in het artikel dat technologieblad Wired erover publiceerde: de persoon die na de analyse van de metingen op de laatste plaats eindigde, is degene die vooraf te kennen gaf te zullen denken aan zijn kersverse ex-vriendin. Bij het verlaten van het mri-apparaat liet hij weten dat hij tot de conclusie was gekomen eroverheen te zijn. Geen wonder dat je dan laatste wordt. Ook hij verliet blij het laboratorium.

Een tevreden winnaar, een gelukkige verliezer, en ook de tweede prijs zal bij de kijkers thuis op instemming kunnen rekenen. Een film om een prima humeur aan over te houden. Houden van, voor je het weet is het een olympische sport.

Bekijk het filmpje via nrc.nl/bekijks