Verlamd oud Frankrijk krijgt kwieke impuls

Intouchables. Regie: Eric Toledano en Olivier Nakache. Met: François Cluzet, Omar Sy, Audrey Fleurot, Anne Le Ny.In: 45 bioscopen. ****

De Franse film Intouchables trok in Frankrijk bijna 20 miljoen bezoekers en er werd wekenlang over de thema’s van de film gedebatteerd. Een Amerikaanse remake is inmiddels aangekondigd. De hitfilm gaat over de bij een ongeluk grotendeels verlamd geraakte Parijse miljonair Philippe (François Cluzet) die de uit de banlieue afkomstige Frans-Senegalese Driss (Omar Sy) inhuurt om hem te verzorgen. Ondanks hun grote klasse- en cultuurverschillen ontstaat er een vriendschap tussen de twee mannen. ‘Heel onaannemelijk’ ben je al snel geneigd te roepen, ware het niet dat Intouchables gebaseerd is op het autobiografische boek Le second souffle uit 2001 van de aristocraat Philippe Pozzo di Borgo. In het boek raakt hij bevriend met zijn Marokkaanse verzorger Abdel, in de film is Abdel de zwarte Driss geworden.

De belangrijkste reden dat de zeer beschaafde Philippe de hondsbrutale Driss in dienst neemt, is dat hij geen vals medelijden wil. Driss doet niet aan sociaal wenselijk gedrag en is niet bang grapjes te maken over Philippes handicap. Door zijn contact met de assertieve Driss leeft Philippe helemaal op en hervindt hij zijn levenslust.

Hoewel Intouchables de sombere realiteit van de banlieues niet schuwt, met zijn bedompte torenflats, hoge werkloosheid en drugscultuur, kiest de film voor humor als wapen om pessimisme over onoverbrugbare cultuurverschillen te lijf te gaan. Driss mag dan van Earth, Wind & Fire houden en Philippe van klassieke muziek, dit betekent niet dat ze niets gemeen hebben. Bovendien leren ze van elkaar. Driss steekt iets op van Philippes passie voor kunst en Philippe leert van Driss hoe zijn puberende dochter beter op te voeden. Ook vinden ze elkaar in hun liefde voor vrouwen en snelle auto’s.

De film past in het rijtje multiculturele films die maatschappelijke spanningen vertalen naar feelgoodkomedie. Het innemende Intouchables is bewust optimistisch en een deel van de discussie die de film in Frankrijk en elders oproept, gaat dan ook over hoe realistisch of utopisch hij is. De krant Le Monde duidde Intouchables in metaforische termen, waarbij het door zijn privileges verlamde oude Frankrijk door de blootstelling aan de energieke immigrantenjeugd een vitale injectie krijgt. Een positieve boodschap waar velen naar snakken die het hameren op tegenstellingen helemaal beu zijn. De bezoekcijfers zijn het bewijs.