Soko geeft puur en pijnlijk ruimte

De Franse zangeres Stéphanie Sokolinski, oftewel Soko, nam de tijd voor haar debuut-cd. Al in 2008 deed Soko van zich spreken, met het jaloezie-lied I’ll Kill Her en haar vaak bizarre optredens, maar het duurde tot dit jaar voordat de eerste cd verscheen.

Het goede nieuws is dat Soko zich niet heeft laten opjagen door de waan van de hype, het minder goede nieuws is dit debuut, I Thought I Was An Alien, nog goeddeels leunt op de onbeholpen charme die al in 2008 haar handelsmerk was.

Maar het talent laat zich niet verhullen. Zelfs in de rammelende opnamen, het gekokketeer met relatieleed, en het gebroken Frans-Engels van haar zang, is te horen dat Soko een breed arsenaal aan mogelijkheden heeft.

Ze heeft nog niet gekozen, bleek ook bij haar optreden in Paradiso, Amsterdam. Wordt het de hippie die intieme liedjes zingt, de haaibaai die tussen instrumenten heen en weer rent, of de publieksvriend die kolderieke woorden (‘hippie happy birthday’) in tekstregels perst? Omringd door drie volgzame muzikanten, liet Soko horen dat intieme liedjes haar forte zijn.

Haar zang is dan gebroken en nog maar net verstaanbaar, begeleid door slechts basgitaar en een viool of kalme achtergrondzang. Meer zangeressen geven ruim baan aan hun emoties, maar zo puur en pijnlijk als bij Soko is nieuw.

Daarna zijn vrolijke rammelliedjes, zoals How Are You een welkome afwisseling. Maar hoogtepunt was toch haar sobere liefdeslied voor een junkie, For Marlon.