Redder der Polen

Bij de Keukenhof plannen ze hun thema’s ver vooruit. Eerst, vertelde algemeen directeur Piet de Vries in zijn werkkamer, kiezen ze een land. Daarna neemt hij contact op met de ambassadeur. „Dus ongeveer anderhalf jaar geleden vloog de ambassadeur van Polen me zowat om de nek. Zeer dankbaar. Hij werkte zó hard aan het imago van Polen.”

Vanmiddag zou de Poolse ‘first lady’ Anna Komorowska de Keukenhof openen. Het thema dit jaar: ‘Polen, Hart van Europa’. Geweldige timing, maar dat is toeval.

Ik ging gisteren maar alvast. Pal daarna, in de auto, hoorde ik de persconferentie van Hero Brinkman, onze nieuwe redder der Polen.

Lag het aan de hartveroverende tuinman Johan Braam, die me had rondgeleid? Aan diens opgerolde hemdsmouwen en zijn handen, zwart van aarde, waarmee hij zeven miljoen bollen had helpen planten? Of kwam het door die bedwelmende zwarte hyacint, genaamd ‘Midnight Mystique’? Dat de persconferentie rond Hero Brinkman daarna zo vriendelijk klonk?

Je zou bijna vergeten dat Hero Brinkman, nu volgens zichzelf „rotsvast democraat” en een „positief ingesteld mens”, eens dreigde Thomas von der Dunk „bij de enkels” af te zagen toen die een Arondéus-lezing zou houden die de PVV mogelijk onwelgevallig was. Dat hij er volgens een barman van het Haagse Nieuwspoort op sloeg toen deze hem niet meer wilde inschenken – de held zelf ontkent. Dat dit morele kompas, voor wie het nu plotseling onverdraaglijk is dat groepen als tweederangsburgers worden weggezet, eerder alle hoofddoekjes uit het provinciehuis van Noord-Holland wilde weren. Maar de radioverslaggever die gisteren over Brinkmans „droom van politieke vernieuwing” mijmerde, leek de stemming niet te willen bederven.

Het lag vast aan de lente. Tussen zijn tulpen had tuinman Johan Braam genereus zijn armen gespreid: „Zeg nou zelf!”

De subtitel, vertelde Keukenhof-directeur Piet de Vries, werd ruim na ‘Polen’ bedacht. Zo gaat dat in de marketing. Daar denken ze heel veel na. Het leek hem nuttig nog wat handelsgeschiedenis uit te drukken. Hanzesteden, en zo.

Dus daar ging hij weer naar de ambassadeur, met nóg meer fijn nieuws: Polen, Hart van Europa’!

„En toen kuste die uw voeten”, zei ik.

„Ongeveer wel, ja”, zei Piet de Vries.

Waarna de PVV de feestvreugde alsnog verpestte met het meldpunt.

Piet de Vries heeft toen even de communicatie vastgenageld. Uit het hoofd:

„Eén: we houden ons niet op met politieke ontwikkelingen en zeggen daar niets over.”

„Twee: wij hebben rekening te houden met een Pools volk waaraan wij onze bollenproductie te danken hebben.”

„Drie: wij kennen de Polen gewoon als heel aardige, hardwerkende mensen.”

Nee, dat meldpunt was ab-so-luut geen reden tot paniek.

Piet de Vries zien, is hem geloven. En zijn zeven miljoen bloemen natuurlijk. Allemaal in het gelid. Niet één met ambitie.