Meubelluis

Schaamluis, bungelend aan buikhaar; rechts een neet. Beeld Mente Bousema & Johan Toonstra

Je moet tegenwoordig erg je best doen om schaamluis (Pthirus pubis) te bemachtigen. Dat komt doordat schaamhaar, het natuurlijke leefgebied van dit parasitaire insect, zienderogen verdwijnt. Vroeger kropen de luizen eenvoudigweg over bij seksueel contact. Het seksueel actieve volksdeel dat het kruis van beharing ontdoet is echter groot en dat heeft nadelige gevolgen voor de grootte en verspreiding van de schaamluispopulatie. Zelfs de prostituee van nu is geschoren en heeft daarmee een belangrijke aanvoerlijn verbroken.

Overdracht van schaamluis via kleding en beddengoed komt sporadisch voor, want de kruipende insecten zijn op relatief gladde oppervlakte hulpeloos. Een goed gedocumenteerd geval van niet-seksuele besmetting vond plaats in 1990 in Maleisië, ten huize van de arts Wan Omar Abdullah. Deze medicus had vijf vrienden te logeren die om onduidelijke redenen een matras en een sarong deelden. Na enige dagen kreeg het gezelschap jeukklachten en dokter Abdullah constateerde bij vier van de vijf vrienden een ernstige schaamluisbesmetting die als bron de gezamenlijke lendendoek had.

In Türkiye Parazitoloji Dergisi (35 [2011]: 227-229) staat een gevalsbeschrijving die ook tot nadenken stemt. Bij een 21-jarige student uit de Turkse stad Küthaya werd schaamluis in de onderbeenbeharing geconstateerd. Van enig voorafgaand seksueel contact was geen sprake en de oorsprong van de luizeninfectie zou recent aangeschaft tweedehands meubilair zijn. Misschien is er toch nog hoop voor de schaamluis.