Goedgemutste romcom voor senioren is een Brits fenomeen

The Best Exotic Marigold Hotel. Regie: John Madden. Met: Judi Dench, Maggie Smith, Bill Nighy. In: 45 bioscopen.

Wat kunnen die Engelsen dat toch verrukkelijk! Ensemblefilms maken over zoiets onuitputtelijks als de liefde. Of ze dat nu doen over twintigers, zoals in Four Weddings and a Funeral, dertigers, zoals in Love Actually, of iedereen boven de vijftig, die in filmtermen sowieso bejaard is, zoals nu in The Best Exotic Marigold Hotel. De hoofdpersonen van Marigold zijn zelfs nog wat ouder. Ze zijn allemaal de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd en komen erachter dat ze in de Britse maatschappij zijn uitgerangeerd. Er zijn geen woningen meer, geen pensioenen, geen fatsoen en geen gezondheidszorg. Terwijl alle diensten die ze van nutsbedrijven kunnen verwachten aan behulpzame jongens en meisjes uit India zijn uitbesteed, lijkt het opeens niet zo’n grote stap meer om hun oude dag dan maar in India zelf te gaan slijten, waar – o gat in de markt – zelfs het paleis van een maharadja tot bejaardentehuis is omgebouwd.

Het is een beetje rommelige premisse. Doel is om de club van zeven mannen en vrouwen naar Jaipur te krijgen op weg naar een hotel vol vergane glorie, grappige misverstanden, een beetje cultuurshock en een kans op een nieuw leven.

Tot zover niets nieuws onder de zon. Dit soort films drijft op clichés. Niet erg, zo lang de clichés maar verstopt zijn in onderkoelde dialogen, en laat die maar over aan het Britse acteursgilde, aangevoerd door Judi Dench en Bill Nighy. In Engeland is The Best Exotic Marigold Hotel een fenomeen, ondanks op z’n best welwillende kritieken. De doelgroep van vijftigplussers, die zich meestal nogal in de steek gelaten voelt door de filmindustrie, bezorgde de film een enorm kassucces, vergelijkbaar met dat van het op dezelfde leeftijdscategorie mikkende Calendar Girls van een jaar of tien geleden.

Maar hoe goedgemutst de film ook is, hij zeilt wel erg gemakkelijk langs zaken als het Britse koloniale verleden in India en de manier waarop de wederopbouwgeneratie nu de dupe wordt van de neoliberale doctrines van de filmisch zo bejubelde Margaret – The Iron Lady – Thatcher. Wanneer als een van de redenen voor de exodus van deze bejaarden bijvoorbeeld hun geldgebrek wordt genoemd, dan vraag je je toch af hoe ernstig dat eigenlijk allemaal is, als ze nog steeds een ticket naar India hebben kunnen betalen. De schuimtaart stort zachtjes in elkaar, hoe aanstekelijk de avonturen van Dench en co ook zijn.