Tiger is back

Tiger Woods is terug van weggeweest. Het golfpubliek vergaapt zich bij tijd en wijle weer aan zijn sublieme afslag, zijn onnavolgbare chips, zijn ijzige kalmte – in plaats van verhalen over seriële overspeligheid, seksverslaving of andere privésores. „Ik wil hem in topvorm zien, dat is het mooiste om naar te kijken.”

Tiger Woods in februari van dit jaar in actie in Californië. Foto Reuters

E en zwarte Mercedes raast over de snelweg in zonovergoten Florida, vanuit de lucht gevolgd door een meevliegende camera. De bestuurder draagt een rood shirt. Kidnapping op klaarlichte dag? Moordenaar op de vlucht? Nee, dit is geen aflevering van de World’s Wildest Police Videos. De bestuurder heet Tiger Woods en hij rijdt weg bij een golftoernooi. Hij had last van zijn achillespees.

Willen de kijkers Tiger Woods, dan krijgen ze Tiger Woods. Golfend of autorijdend. Want talloze golfliefhebbers hopen vurig dat het waar is wat de golfbladen al een tijdje aankondigen: Tiger is Back.

Oké, bijna terug dan. Woods, intussen 36 jaar oud, won onlangs weer eens een evenement, in Thousand Oaks, Californië – zijn eerste toernooizege in 749 dagen. Raffelde twee weken terug bij de Honda Classic in Florida achttien holes af in 62 slagen, zijn beste slotronde ooit. „Als je het aan mij vraagt was dit de terugkeer van de oude Tiger. Die gozer die altijd voor mij eindigde”, zei de Zuid-Afrikaan Ernie Els met veel bewondering tegenover sportzender ESPN.

Het gaat weer over golf, als de bekendste sportman op aarde ter sprake komt. Zeker nu de azalea’s weer gaan bloeien op Augusta National, over een paar weken het decor van The Masters, de major die hij vier keer won. Het publiek vergaapt zich bij tijd en wijle weer aan zijn sublieme afslag, zijn onnavolgbare chips, zijn ijzige kalmte – in plaats van verhalen over seriële overspeligheid, seksverslaving of andere privésores.

„Voor de golfwereld is het geweldig als hij terugkeert in de topvijf”, zegt Joost Luiten, Nederlands beste golfer, vanuit Malaga. „Ik wil hem in topvorm zien, dat is het mooiste om naar te kijken.

Het zou nu al de comeback van de eeuw zijn – na een vrije val waarbij zelfs Icarus wit zou zijn weggetrokken. Twee jaar werd de Amerikaan door de modder gesleurd na een serie gebeurtenissen die in gang werd gezet toen hij op 27 november 2009, in het holst van de nacht, met zijn Cadillac een brandkraan en een boom van zijn buurman raakte. In de fall-out van dat ongeluk werd de eerste sportmiljardair uit de geschiedenis gescheiden van zijn gezin, verloor bijna al zijn sponsors, zijn eerste plaats op de wereldranglijst – maar vooral zijn reputatie.

Gevallen voor de verleidingen. Jarenlang was de baltovenaar, winnaar van veertien majors, aanbeden als een god – onverslaanbaar en onbereikbaar voor het gewone volk; nu moest hij lijdzaam toezien dat er boeken verschenen over zijn ‘seksprobleem’, met titels als The Tiger Woods Syndrome. Terwijl talloze kinderen vroeger in zwijm raakten over hun grote sportheld probeerden ouders nu programma’s over de superster weg te zappen voor hun kroost.

Midden in die nachtmerrie onderbrak Woods zijn carrière, om een paar maanden schoon schip te maken in zijn privéleven. Biechtte alles op, bood zijn nederigste excuses aan, en sprak er verder nooit meer over.

Maar zijn terugkeer op de baan verliep verre van vlekkeloos. Weg waren de ontspanning in het lichaam, de vrijheid in het hoofd, de automatismen, de geniale slagen die hem 623 weken lang nummer één van de wereld maakten. Door langdurig blessureleed, getuige de vier operaties aan zijn linkerknie, werd het fenomeen verder teruggeworpen dan zijn fans ooit voor mogelijk hadden gehouden.

Vanaf het moment dat hij in Orlando door de heg van zijn buren schoot, was de voorsprong op zijn rivalen zo groot dat het nog bijna een jaar duurde voordat hij van zijn troon werd gestoten, door de Engelsman Lee Westwood. Het dieptepunt bereikte hij in november vorig jaar, toen zijn naam op de wereldranglijst onder nummer 58 terug te vinden was. In het blikveld van gewone stervelingen als Joost Luiten.

F inancieel gezien was 2011, in vergelijking met de rest van zijn carrière, een rampjaar voor Woods. Met 62 miljoen dollar, volgens de jaarlijkse Fortunate 50-lijst van het Amerikaanse tijdschrift Sports Illustrated, was de koek op. Nog altijd verdiende hij meer dan zijn tijdgenoten, zoals golfcollega Phil Mickelson (61 miljoen), tennisser Roger Federer (52 miljoen), basketballer LeBron James (44 miljoen) of voetballer Lionel Messi (43 miljoen), maar het was nog niet de helft van wat Woods gewend was.

In 2008, het jaar voordat zijn huwelijk met de Zweedse Elin Nordegren onherstelbaar werd beschadigd, werd op zijn rekening nog 127,9 miljoen dollar bijgeschreven, waarvan 105 miljoen aan sponsorinkomsten.

Maar nadat zijn privébesognes eenmaal in volle openheid op straat kwamen te liggen, zagen grote sponsors als AT&T, Accenture, Gatorade en Gillette hun naam liever niet meer op zijn golftas. Het kostte The Chosen One, zoals zijn vader hem ooit noemde, letterlijk tientallen miljoenen dollars per jaar. Sportartikelenfabrikant Nike, goed voor zo’n vijftien miljoen dollar per jaar, liet hem niet vallen. Huwelijkse ontrouw, vond Nike-directeur Phil Knight, was nu eenmaal „part of the game” in de reclamewereld.

Twee jaar werkte Woods zich in het zweet voor de wederopbouw van zijn imperium, een simultane onderhoudsbeurt voor lichaam, geest en imago. Hij ontsloeg zijn caddie, werkte met wisselend succes aan een nieuwe swing, maar bleef last houden van zijn linkerbeen.

Toch keerden de oude reflexen langzaam terug in de golfwereld. De kijkcijfers vliegen omhoog, sponsors hebben stilaan weer een rij gevormd, zoals Rolex, dat gokt op een tweede jeugd. Ooit zal hij de achttien majorzeges van Jack Nicklaus verbeteren, zo is de hoop. „Ik heb veel respect voor Tigers spel, ik denk dat hij terugkomt’’, zei Nicklaus twee weken geleden tegen persbureau AP. Voor velen, ook voor Nicklaus, is Woods alweer favoriet op Augusta.

Ook Luiten zag Woods de afgelopen maanden progressie boeken. „Natuurlijk is dat mooi. Het levert sponsors op. Dankzij hem gaat er zoveel geld om in de golfsport. Hij is meer gaan spelen, hij probeert in zijn ritme te komen. Hij wordt steeds beter, maar hij is er nog lang niet. Ik verwacht dat hij weer terugkeert aan de wereldtop, maar dan moet hij wel helemaal fit worden.”

En juist daarover heeft de Nederlander ernstige twijfels. „Hij stapte laatst in Florida uit het toernooi, terwijl hij nog een paar holes te gaan had. Dat doe je niet als je alleen maar een stijve achillespees hebt. Dan heb je een ernstige blessure.”

L uiten is bezorgd dat de linkerknie van Woods hem zal blijven hinderen. „Dat blijft een zwakke plek, na vier operaties. Maar het is wel cruciaal: tijdens je swing komt alle kracht op je linkerknie. Als die niet honderd procent is, ga je dat niet volhouden. En als je je gaat inhouden kun je niet meer op het topniveau mee.”

Afgezien daarvan: de golfwereld is drastisch veranderd sinds de dramatische val van Woods. Het gat werd razendsnel opgevuld door een golf van topfitte wereldveroveraars, die de sport gingen beoefenen omdat zij Tiger Woods wilden worden. Zoals de 22-jarige Rory McIlroy, die deze maand de op één na jongste nummer 1 van de wereld. Woods was jonger (21), toen hij in 1997 doorbrak.

Twee weken geleden nam de Noord-Ier de erfenis over, in Palm Beach Gardens, waar hij een ontketende Woods maar net achter zich wist te houden. Ondanks de historische overwinning van McIlroy kreeg Woods de meeste aandacht, na zijn verbluffende rondje van 62 slagen, acht onder het baangemiddelde.

Dat er werkelijk iets bijzonders gebeurde tijdens deze Honda Classic, bleek uit de kijkcijfers. NBC kreeg met 4,1 miljoen kijkers de meeste aandacht voor dat toernooi in tien jaar. Tiger had de jacht heropend. „Ik bleef ook kijken omdat Tiger zo goed speelde”, zei de Amerikaan Hunter Mahan een dag later in de New York Times. Zelf staat Mahan tiende op de wereldranglijst, acht plaatsen hoger dan Woods. Maar Tiger is Tiger – wat er de afgelopen jaren ook is gebeurd. „Als hij slecht speelt zet ik de tv uit”, zei Mahan. „Als hij meedoet gebeurt er iets, hij maakt echt het verschil.”

Dat is wat een succesvolle Tiger Woods doet: zijn extreem hoge niveau betovert het publiek, zelfs zijn concurrenten. Daarom veranderde de sport voorgoed nadat hij in 1996 professional was geworden. Daarom rees het prijzengeld de pan uit. Iedereen wil alles van hem weten, altijd en overal. Die onmenselijke hoeveelheid aandacht – 365 dagen per jaar in de spotlights – maakte zijn val zo diep.

Zijn natuurlijke erfopvolger had het liever anders gezien. „Ik geloof niet dat iemand het gat kan opvullen dat Tiger achterlaat”, zei McIlroy vorig jaar, aan de vooravond van de KLM Open, in deze krant. Hij ging er toen nog vanuit dat een comeback van Woods niet meer reëel was.

Toch maakt de golfwereld zich een half jaar later likkebaardend op voor een tweestrijd tussen de oude en de nieuwe koning van de sport.

Maar de bescheiden McIlroy, tot nu toe winnaar van slechts één major, heeft nu al genoeg van de vergelijkingen tussen hemzelf en zijn jeugdidool. „Ik heb nooit gezegd dat ik de volgende wie-dan-ook wil worden”, zei hij twee weken geleden. „Ik wil de eerste Rory McIlroy zijn.”