Brieven opinie; Brieven over abortus

Geen abortus na 14 weken is irrationeel

Rosanne Hertzberger vindt dat vrouwen te veel baas in eigen buik zijn (Opinie&Debat, 10 maart). Ze stelt een beperking van de abortushulpverlening tot veertien weken voor. Zwangerschapsafbreking tot 24 weken wil ze alleen toestaan in uitzonderingssituaties.

Als argument noemt zij het recht van ‘het kind’, tegelijkertijd stellend dat je geen christen-fundamentalist hoeft te zijn voor deze opvatting.

Hiermee toont de columnist absoluut geen kennis van zaken te hebben. Juist de door christen-fundamentalisten gesteunde anti-abortusbeweging gebruikt ‘kindermoord’ als belangrijkste en repeterende argument om legale abortus te bestrijden. Hierbij begint de definitie van ‘kind’, afhankelijk van de mate van fundamentalisme, bij de conceptie of een positieve zwangerschapstest.

Het voorstel om abortus na veertien weken alleen in uitzonderingssituaties toe te staan, voor ‘ernstige gevallen’, is slechts gebaseerd op emotionele anti-abortussentimenten en niet op rationele of wetenschappelijke gronden, die de basis horen te zijn voor regelgeving.

Bovendien suggereert de columnist dat vrouwen ‘voor hun plezier’ lang wachten met een abortusverzoek. De praktijk leert dat het allergrootste deel van de vrouwen in Nederland zich zeer vroeg, vaak al bij enkele dagen overtijd, meldt bij een hulpverlener. Hertzberger slaat dus opnieuw de plank totaal mis.

Nog erger is dat zij met haar toonzetting – zoals „een abortuswetje”, „vrouwen die een abortus eisen”, „vrouwen die niet tegengesproken worden” – suggereert dat vrouwen onverantwoordelijke wezens zijn die lichtvoetig omgaan met een (laat) abortusverzoek.

Dit is een onwaardige argumentatie voor een columnist van NRC Handelsblad. Bovendien is het denigrerend voor ongewenst zwangere vrouwen.

Dr. Gunilla Kleiverda

Gynaecoloog in het Flevoziekenhuis in Almere en voorzitter van het bestuur van Women on Waves

Is Hertzberger bang om oud te worden?

In de column van Rosanne Hertzberger, ‘Te veel baas in eigen buik’ , wordt abortus beschreven in het rijtje homohuwelijk, euthanasie, softdrugsbeleid en gelegaliseerde prostitutie, want, schrijft zij, hier tonen wij Nederlanders hoe ruimdenkend wij zijn.

Vervolgens laat zij weten dat abortus niets te maken heeft met tolerantie. Je beslist over het lot van een ongeboren kind. Inderdaad, maar wie kan dat beter dan degene die ook de verantwoordelijkheid draagt over dat nieuwe leven? Wat kun je bieden? Wat is mogelijk, welke toekomst, welke kansen? Dat deze vragen worden gesteld, is een direct gevolg van vrouwen die nadachten in het feminisme.

Rosanne Hertzberger zou eens een paar gesprekken moeten hebben met mensen van Jeugdzorg. Kinderen die zonder zorg ontsporen en waar niemand meer naar omkijkt, zijn een groot probleem.

We zijn dertig jaar verder, schrijft ze. Vrouwen zijn financieel onafhankelijk. Betekent dit ook dat je een kind kan opvoeden in je eentje? Omdat er minder seksueel geweld is, en meer openheid, kun je een kind wel op de wereld zetten?

Misschien zit er wel een addertje onder het gras en is de schrijver Voskuil van toepassing: „Als je vrienden kinderen krijgen word je oud”.

Cora Duin

Amsterdam

Afschaffen abortusvrijheid heeft massale illegale abortus tot gevolg

Ongehinderd door enige kennis van het onderwerp bepleit Rosanne Hertzberger in haar column beperking van de abortusrechten.

Zij zou er goed aan doen eerst iets te lezen over de abortussituatie in Europa van voor de abortusvrijheid, bijvoorbeeld het verslag van K.H. Mehlan van de Abortusconferentie in mei 1960 in Rostock, in het toenmalige Oost-Duitsland.

Gynaecologen en seksuologen van de Europese landen en van Japan leverden daar hun schattingen in van de illegale abortus in hun land. Voor de rooms- en Grieks-katholieke landen van Zuid-Europa was dat één abortus op één geboorte, of zelfs anderhalve abortus op elke geboorte.

Zelfs voor het intens brave Nederland van voor 1960 lagen de schattingen tussen „iets hoger” en „meer dan drie maal zo hoog” als nu het geval is (per duizend vrouwen tussen de 15 en 45 jaar).

Hertzberger wil deels terugkeren naar de oude toestanden van – voor Nederland – duizenden ziekenhuisopnames wegens mislukte, illegale abortussen, van de vele dode vrouwen, van het missen van hun moeder door al die kindertjes die eerder wel werden geboren. Dit vind ik een door en door verdorven wens van haar.

Hieke Snijders-Borst

Den Haag